เขากระพือปีกเลือดทั้งสองข้าง ร่างกายลอยขึ้นกลางอากาศ พุ่งตรงเข้าหาเซียวเจี้ยนหลี
ปีศาจร้ายตนนี้ไม่เพียงแต่มีใบหน้าอำมหิต ยังแผ่กลิ่นอายความชั่วร้ายออกมา เจตนาฆ่าอันเฉียบคมทำให้ผู้คนใจสั่น
ในพริบตา ปีศาจตนนั้นก็พุ่งมาถึงเบื้องหน้าเซียวเจี้ยนหลี เขาหนาวสั่นเสียงหนึ่ง พลังกระบี่แผ่ปกคลุมทั่วกาย ผลักฝ่ามือหนึ่งออกไป
"อั๊ว..."
ปีศาจถูกผลักกระเด็นออกไป ร่างกายยังถูกพลังกระบี่ที่แผ่ออกจากฝ่ามือของเซียวเจี้ยนหลีบั่นเป็นรูเลือด แต่ทว่ามันกลับไม่รู้สึกเจ็บปวด รีบลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว แล้วพุ่งเข้าหาเซียวเจี้ยนหลีอีกครั้ง
ยิ่งไปกว่านั้น รูเลือดบนร่างของมันยังฟื้นฟูด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ชัดเจน ในชั่วพริบตาก็กลับคืนสภาพเดิม
"จี๊ดๆ..."
ปีศาจตนนั้นอ้าปากกว้าง เผยเขี้ยวอันคมกริบ แล้วพุ่งเข้าหาเซียวเจี้ยนหลีอีกครั้ง
เซียวเจี้ยนหลีรู้ดีว่าเหลียงกุ้ยจางตัวจริงตายไปแล้ว ตอนนี้ร่างนี้ไม่ได้ถูกควบคุมด้วยจิตสำนึกของเขาเอง
แม้เซียวเจี้ยนหลีจะแน่ใจแล้วว่านี่คือพิธีเซ่นเลือดปีศาจโลหิตที่บันทึกไว้ในตำราโบราณ แต่วิชาชั่วร้ายนี้มิถูกทำลายไปตั้งแต่หลายร้อยปีก่อนแล้วหรือ? เหตุใดจึงกลับมาโลดแล่นในยุทธภพอีก?
ยิ่งไปกว่านั้น ตำราโบราณระบุว่า วิชานี้ต้องใช้เวลาหมักหลอมนาน แต่เหลียงกุ้ยจางคนนี้เมื่อครู่ยังเป็นคนปกติ จู่ๆ ก็กลายเป็นเช่นนี้ ต่างจากพิธีเซ่นเลือดปีศาจโลหิตในตำนานอยู่บ้าง
เซียวเจี้ยนหลีต่อสู้กับปีศาจโลหิตนี้มากว่าสิบครั้ง เขาอาศัยพลังกระบี่อันเฉียบคมผลักมันกระเด็นไปครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ก็ไม่อาจสังหารมันให้สิ้นซากได้