"กิจการของข้าเน้นเล่นพนันลูกเต๋าและไพ่ป้ายเก้าเป็นหลัก มิทราบคุณชายถนัดสิ่งใด?" ชายร่างกำยำเอ่ยถาม
หลิงชวนกวาดตามองโดยรอบ ดวงตาแฝงรอยยิ้มขบขัน "ข้าล้วนมิค่อยถนัด ขอชมดูก่อน!"
"ขอให้คุณชายเพลิดเพลิน ข้าน้อยขอตัวไปทำธุระก่อน!"
หลิงชวนโบกมือพลางเดินมุ่งไปยังโต๊ะหนึ่งที่อยู่ไม่ไกล
โต๊ะนี้เล่นพนันลูกเต๋า ผู้ที่ทำหน้าที่เป็นเจ้ามือคือชายท่าทางคล้ายบัณฑิตผู้หนึ่ง
วิธีการเล่นนั้นเรียบง่าย หลักๆ แล้วคือการแทงใหญ่เล็กและคู่คี่ แน่นอนว่าแทงเหมาเจ๋อ หรือแต้ม ก็ย่อมได้ เพียงแต่นี่เป็นช่องทางเสี่ยงโชคที่โอกาสออกน้อยมาก โดยปกติแล้วน้อยคนนักจะลงเงินเดิมพัน
บัณฑิตผู้นั้นกวาดสายตาผ่านทั่วผู้คน ประจวบเหมาะเห็นหลิงชวนยืนอยู่เบื้องหลังหมู่คน จึงผายมือส่งสัญญาณว่า "มาๆ มาๆ หลีกทางให้คุณชายผู้นี้หน่อย!"
เหล่าคนพนันพากันหลีกทางให้ฉับพลัน หลิงชวนเดินไปยังโต๊ะแล้วนั่งลงตรงหน้า
บัณฑิตซึ่งดูเป็นนายโรงรับแทงพนันพิจารณาเขาตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า ก่อนถามว่า "คุณชายมาเยือนสำนักทงเป่าของเราเป็นครั้งแรกหรือ?"
หลิงชวนคลี่ยิ้มบาง "เหตุใด หรือไม่ต้อนรับ?"
บัณฑิตรีบส่ายหน้าแล้วกล่าวยิ้มๆ "คุณชายกล่าวเกินไปแล้ว สำนักทงเป่าของเราเปิดประตูค้าขาย ผู้มาเยือนล้วนคือแขก จะมีเหตุผลอันใดให้ไม่ต้อนรับ?"
จากนั้นบัณฑิตก็อธิบายกฎกติกาคร่าวๆ
หลิงชวนดูคล้ายจะหมดความอดทน จึงโบกมือพลางว่า "พอเถิด กฎพวกนี้ข้ารู้ดี จงรีบเริ่ม!"
กล่าวจบก็หยิบธนบัตรปึกหนาในมือวางลงบนโต๊ะ