ทว่า บัณฑิตวัยกลางคนผู้นั้นเหลือบมองกล่องกระบี่แวบหนึ่ง แล้วเอ่ยว่า “คุณชายอย่าได้ถือสา ทางเรือนถงเป่าฟางรับแต่เงินสดกับตั๋วเงินเท่านั้น สิ่งของอื่นไม่รับทั้งสิ้น!”
“เพี๊ยะ!” หลิงชวนฟาดฝ่ามือลงบนโต๊ะทันที “เฮ้ย พวกเจ้าทำเป็นไม่รู้จักคนรึ? คุณชายอย่างข้าเพิ่งเสียตำลึงเงินกว่าหมื่นให้พวกเจ้าไป มาจู่ ๆ กลับเล่นตุกติกเช่นนี้?”
บัณฑิตบ๋าวกวนผู้นั้นมีสีหน้ากระอักกระอ่วน กล่าวยิ้ม ๆ ว่า “คุณชายอย่าถือสา ผู้น้อยก็เป็นเพียงคนรับใช้ เรื่องเช่นนี้ตัดสินใจเองมิได้!”
หลิงชวนโบกมืออย่างรำคาญ “พอ ๆ คุณชายข้าไม่ถือสากับคนอย่างเจ้าแล้ว!”
กล่าวจบก็ลุกขึ้นยืน ยกกล่องกระบี่เตรียมจากไป ทันใดนั้น เขาชะงักฝีเท้า ค่อย ๆ ล้วงเศษเงินหนึ่งตำลึงออกมาจากแขนเสื้อ
“ฮี่ฮี่ ขุนพลน้อยยังมีเงินอีกหนึ่งตำลึง!”
หลิงชวนหันกลับมานั่งลง พลางกล่าวกับบ๋าวกวน “มา เล่นต่อ!”
“คุณชาย ท่านเหลือเงินเพียงตำลึงเดียว เก็บไว้ซื้อเหล้ากินสักสองไหเถิด!” บ๋าวกวนเผยรอยยิ้มจอมปลอม ดูเหมือนไม่เต็มใจจะเล่นต่อ
เพราะเหตุการณ์เช่นนี้เขาเห็นมามากนัก หลายคนยามเข้ามาตัวประดับด้วยทองหยก วางเดิมพันอย่างมโหฬาร แต่สุดท้ายสูญเสียจนไม่เหลืออะไรเลย ทว่ายังคิดจะถอนทุนคืน
หารู้ไม่ว่า นับแต่ก้าวเท้าเข้ามาในนี้ จุดจบก็ถูกลิขิตไว้แล้ว
หลิงชวนแสร้งโกรธ ถามว่า “เป็นอย่างไร? หนึ่งตำลึงก็วางเดิมพันไม่ได้หรือ? คุณชายข้าอาจอาศัยเงินตำลึงเดียวกอบกู้กลับคืนก็เป็นได้!”