"เจ้าเป็นใคร มีดีก็ทิ้งชื่อเอาไว้!" หยวนอวิ๋นเฉิงรวบรวมความกล้าเอ่ยถาม
อ๋องลั่งหัวเราะก้องพลางประกาศก้องว่า "จำเอาไว้ให้ดี ข้าผู้นี้ท่องยุทธภพไม่เคยปิดบังชื่อแซ่ เซียนกระบี่แห่งหลังหยา อ๋องลั่ง!"
"เซียนกระบี่แห่งหลังหยา?" ผู้คนได้ยินก็อึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเผยสีหน้าเหยียดหยามออกมา
ก็แค่เขา? ยังจะเป็นเซียนกระบี่?
แม้เมื่อครู่เขาจะปราบองครักษ์ทั้งสามของหยวนอวิ๋นเฉิงได้ติดต่อกัน แต่ท่วงท่ากลับเหมือนนักเลงหัวไม้ตีกัน หาได้มีเค้าลางของยอดฝีมือแม้แต่น้อย อย่าว่าแต่เซียนกระบี่เลย!
กระทั่งโจวเทียนกวนได้ยินคำว่า 'เซียนกระบี่แห่งหลังหยา' ก็แทบจะพ่นสุราที่เพิ่งดื่มออกมา
เจ้าหมอนี่ เป็นพวกขี้โม้ตัวจริง
แต่ก็ต้องยอมรับ เขาช่างมีน้ำใจนัก
เพียงดื่มสุราของตน กลับยอมเอาชีวิตมาปกป้อง สหายเช่นนี้ คบหาได้แน่
"ข้าหยวนจำไว้แล้ว วันหน้าจะต้องหาทางให้ได้!" หยวนอวิ๋นเฉิงกัดฟันกล่าว
อ๋องลั่งโบกมือ สีหน้าท่าทางไร้กังวล "เซียนกระบี่ผู้นี้ใจกว้าง จะไม่ถือสากับพวกเจ้าเลย แต่อยากจะหาทาง ก็พร้อมตอบสนองทุกเมื่อ!"
กล่าวจบเขาก็หมุนตัวกลับไปนั่งที่เดิม หยวนอวิ๋นเฉิงและพรรคพวกรีบลงบันไดไปอย่างมีราศี องครักษ์ทั้งสามประคองกันเดินตามหลังไป
"ท่านพี่เมื่อครู่ห้าวหาญนัก ให้ผู้น้องได้เปิดหูเปิดตา!" โจวเทียนกวนยิ้มพลางรินสุราให้อ๋องลั่งถ้วยหนึ่ง
"ฮ่า ๆ ๆ ๆ เพียงแค่ยกมือช่วยเหลือ จะกล่าวถึงไปไย!" อ๋องลั่งกล่าวจบก็ยื่นมือไปยกถ้วยสุรา แต่มือกลับสั่นเทาไม่หยุด เห็นได้ชัดว่าเมื่อครู่รับดาบนั้นไป ถึงตอนนี้ยังไม่ทุเลา