เมื่อขุนนางจำนวนมากคุกเข่าลง สีพระพักตร์ของฮ่องเต้ก็ดำมืดถึงขีดสุด
ภาพตรงหน้ายังทำให้หลิงชวนตกตะลึงยิ่งนัก ก่อนหน้านี้เขาเคยได้ยินว่าพรรคหวงและพรรคฉีแผ่อิทธิพลในราชสำนัก แต่ไม่เคยคิดว่ามันจะร้ายแรงถึงเพียงนี้
บัดนี้ ขุนนางคุกเข่าเต็มพื้น แทบไม่ต่างอะไรกับการบีบบังคับให้สละราชสมบัติ
บรรยากาศบนท้องพระโรงใหญ่พลันกดดันถึงขีดสุด กระทั่งขันทีที่ยืนรับใช้ยังต้องกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว
อดีตมหาบัณฑิตสภาซ่งเฮ่อเหนียนที่ไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกับราชกิจมานาน เมื่อเห็นภาพเช่นนี้ก็โกรธจนหน้าดำหน้าแดง ร่างกายสั่นเทา เขาชี้ไปที่ขุนนางที่คุกเข่าพร้อมอยากจะกล่าวอะไร แต่กลับโมโหจนพูดไม่ออก
ซ่งจิ้งจือ ซ่งหยุนโจว และขุนนางที่ขึ้นกับตระกูลซ่งเห็นเหตุการณ์ก็มีสีหน้าแย่ลงไม่ต่างกัน ซ่งจิ้งจือกำลังจะก้าวออกจากแถว แต่กลับถูกบิดาซ่งเฮ่อเหนียนส่งสายตายับยั้งไว้
ในมุมมองของอดีตมหาบัณฑิต ถึงแม้ตนจะเป็นรองเจ้ากรมคลังแล้ว แต่ถ้าออกหน้าในสถานการณ์เช่นนี้ น้ำหนักของตนก็ยังไม่เพียงพอ
ฝ่าบาททรงเชิญเขาให้กลับมาช่วยราชการ และทรงสนับสนุนตระกูลซ่งอย่างเต็มกำลัง เพื่อให้พวกเขาคานอำนาจกับพรรคหวงและพรรคฉี ในยามเช่นนี้ ตระกูลซ่งจำเป็นต้องเปล่งเสียง แต่เสียงนี้จะต้องมาจากเขาเท่านั้น
ทว่าขณะที่เขากำลังเตรียมก้าวออกจากแถว ก็มีเสียงหัวเราะกังวานดังขึ้น: “ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ……”
ทันทีที่เสียงหัวเราะนี้ดังขึ้น ท้องพระโรงก็เงียบกริบ สายตาทุกคู่มองไปตามทิศทางของเสียง ปรากฏว่าหลิงชวนยืนอยู่ท่ามกลางเหล่าขุนนางฝ่ายทหาร รอยยิ้มบนใบหน้าโอ้อวดจนไม่ปิดบังแม้แต่น้อย
“บังอาจ! หัวเราะเอะอะโดยไร้เหตุผลบนท้องพระโรง จะเอาอะไรดี!” เหอโส่วเหริน เจ้าหน้าที่พิเศษกรมคลัง ตวาดเสียงดัง