ลำแสงกระบี่ที่พุ่งออกจากปลายนิ้วนั้น ดูไม่สะดุดตา เรียวยาวดุจเส้นไหม ท่ามกลางไอกระบี่สุกใสเต็มท้องนภาแทบจะมองไม่เห็น ทว่าวิถีที่มันลากผ่านเวิ้งว้าง กลับตรงดิ่งราวไม้บรรทัด มั่นคงราวขุนเขา
ลำแสงกระบี่แตะลงบนหน้าผากของงูเหลือมเลือดในชั่วพริบตา ร่างมหึมาของงูเหลือมก็พลันแข็งค้าง
“ฉึก!”
เสียงแผ่วเบาดังขึ้น ตั้งแต่หัวจรดหาง ตามแนวกึ่งกลางลำตัวของงูเหลือมปรากฏรอยแยกเล็กจ้อยราวเส้นผม
ถัดมา รอยแยกขยายตัวอย่างรวดเร็ว รอยร้าวจำนวนมากคลืบคลานไปทั่วร่างประหนึ่งใยแมงมุม งูเหลือมไม่มีแม้โอกาสเปล่งเสียงฟ่อสุดท้าย ก็ปะทุแตกกระจายกลายเป็นม่านหมอกโลหิตหนาทึบ
ม่านหมอกโลหิตจางไป เผยโฉมหน้าที่แท้จริงของกระบี่เปยเฟิง มันลอยค้างอยู่กลางอากาศอย่างเดียวดาย ตัวกระบี่สั่นเทาแผ่วเบา ปลดปล่อยเสียงร่ำไห้ทุ้มต่ำ คล้ายเพิ่งฟื้นจากฝันร้าย
ลำแสงกระบี่นั้นหลังบดขยี้งูโลหิตแล้ว แรงส่งไม่ลดน้อย ถลำปานดาวตกเจิดจ้า พุ่งเข้าปะทะปลายกระบี่เปยเฟิงโดยตรง
“ติ๊ง!”
เสียงแหลมกรุบดังขึ้น แผ่วจนแทบไม่ได้ยิน ทว่ากลับกึกก้องไปทั่วฟ้าดิน
กระบี่เปยเฟิงสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ส่งเสียงคร่ำครวญแหลมคม ทันใดนั้น ลำแสงกระบี่ที่ไม่น่ามองนั้นก็ระเบิดแตกออกกลางอากาศ กลายเป็นไอกระบี่ละเอียดจำนวนนับไม่ถ้วน
ไอกระบี่เหล่านี้มิได้แผ่ขยายออกด้านนอก ทว่าประดุจดอกไม้ที่เบ่งบานเฉียบพลัน โดยมีกระบี่เปยเฟิงเป็นศูนย์กลาง พุ่งกระจายไปทั่วทุกทิศทาง
เสิ่นชิงอู๋ยังไม่ทันได้ตอบสนอง ก็รู้สึกถึงพลังดุจขุนเขาถล่มทลายไหลบ่าผ่านกระบี่เปยเฟิง ฉีกกระชากการเชื่อมต่อระหว่างเขากับกระบี่เทพทั้งเจ็ดออกอย่างรุนแรง