เหนือเรือสำราญกลางแม่น้ำ บ่าวที่ยืนอยู่เบื้องหลังฮูหยินหวัง อันได้แก่หงอี่และลู่ปิ่ง จู่ ๆ สีหน้าก็เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน
ทั้งสองก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าวแทบจะพร้อมกัน มือกดลงบนอาวุธของตนโดยไม่รู้ตัว เห็นได้ชัดว่าพวกเขาก็สัมผัสได้ถึงพลังอันทะยานพุ่งของเสิ่นชิงอู๋เช่นกัน
“เกิดอะไรขึ้น?” ฮูหยินหวังขมวดคิ้วเล็กน้อย ถาม
นางไร้ซึ่งพลังฝึกปรือ จึงมิอาจรู้สึกถึงความน่าสะพรึงของกลิ่นอายนั้น แต่จากปฏิกิริยาของคนทั้งสองเบื้องหลัง นางก็มองออกว่าสถานการณ์นั้นร้ายแรงเพียงไร
“เสิ่นชิงอู๋เผาผลาญแก่นโลหิตของตน บุกทะลวงขอบเขตปรมาจารย์อย่างไร้ความปรานี!” หงอี่กล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มลึก แฝงไว้ซึ่งความยำเกรงจาง ๆ
ลู่ปิ่งก็เต็มไปด้วยความตะลึงงัน กล่าวว่า “เมื่อเป็นเช่นนี้ แม้จะชนะเซียวเจี้ยนหลี ตัวเขาเองก็คงไม่รอดแล้ว การเผาผลาญรากฐานแห่งชีวิตก็ไม่ต่างอะไรกับการใช้ชีวิตแลกศึกนี้!”
ทว่าหงอี่กลับส่ายหน้า จับตามองแม่น้ำแน่วแน่: “เซียวเจี้ยนหลีก้าวเข้าสู่ขอบเขตปรมาจารย์มาหลายปี การบ่มเพาะอันล้ำลึก จะถูกเทียบกับปรมาจารย์ที่ใช้ทางลัดได้อย่างไร?”
บนโขดหินริมฝั่งแม่น้ำ ผู้เฒ่าไม่รู้แน่ยังคงเคลื่อนย้ายคัมภีร์เต๋าเยียวยาอาการบาดเจ็บ หลังจากการบำบัดนี้ ลมหายใจของเขาก็ค่อย ๆ สงบลง
ส่วนเสิ่นชีซุ่ยและหลวงพี่ชานน้อยต่างจับจ้องการประมือเหนือแม่น้ำอย่างใจจดใจจ่อ แม้แต่ลมหายใจก็ไม่กล้าส่งเสียงดัง
“เฮ้อ! ท่านผู้มาบำเพ็ญเฉินผู้นี้ มีความคิดหมกมุ่นในจิตใจล้ำลึกเกินไปนัก ถึงกับยอมแลกชีวิตเพื่อชัยชนะ มันคุ้มค่าเสียจริงหรือ?” หลวงพี่น้อยทอดถอนใจ พนมมือทั้งสอง แผ่วเบาสวดพระนามพุทธะ