ขณะที่องค์ชายสามกำลังตกตะลึงในใจ อาจารย์ใหญ่ก็หันมาทางเขา น้ำเสียงราบเรียบแต่เด็ดขาด: “เจ้าไปดูที่ชั้นสองทีว่า พวกเด็ก ๆ ปัดกวาดเช็ดถูกันเสร็จดีหรือยัง!”
องค์ชายสามเข้าใจทันที นี่คือการให้ท่านอาจารย์ใหญ่ได้สนทนาลับกับแม่ทัพหลิงตามลำพัง เขาคำนับอย่างเคารพ ไม่เอ่ยวาจาใดอีก แล้วหมุนตัวจากไปอย่างเงียบงัน เสียงฝีเท้าบนบันไดไม้โบราณเบาลงเรื่อย ๆ จนเงียบหาย
อาจารย์ใหญ่ยกไหเหล้าดินเผาหยาบขึ้นอีกครั้ง รินเหล้าใสลงจอกเกิดเสียงกังวานใส
เขาถามปนเปอย่างไม่จริงจังนัก: “เจ้าคิดว่าเด็กคนนั้นเป็นอย่างไร?”
หลิงชวนรู้ดีว่าเขาถามถึงองค์ชายสามโจวฮ่าว แต่เมื่อนึกถึงข่าวลือเรื่องการแต่งตั้งรัชทายาทที่ปรากฏเลา ๆ ในงานวันเกิดของซ่งเฮ่อเหนียนเมื่อวาน ถ้อยคำจึงยิ่งระมัดระวัง: “องค์ชายสามทรงอ่อนน้อมถ่อมตนและมีเมตตา รอบรู้ในตำรา ทั้งยังได้รับคำชี้แนะจากท่านอาจารย์ใหญ่ด้วยพระองค์เอง ทรงไม่กลัวความลำบาก เสด็จไปเยี่ยมเยียนทุกข์สุขของราษฎรเป็นประจำ ถือเป็นองค์ชายผู้มีใจห่วงใยมวลประชา มีคุณธรรมเพียบพร้อม ต่อไปภายภาคหน้าจะต้องเป็นอ๋องผู้ทรงปัญญา นำพาความผาสุกสู่พสกนิกรในแว่นแคว้นได้อย่างแน่นอน!”
คำตอบนี้รัดกุมไร้ช่องโหว่ ทั้งยกย่องคุณสมบัติและความสามารถของโจวฮ่าว สมกับฐานะองค์ชาย และยังเลี่ยงประเด็นการช่วงชิงตำแหน่งรัชทายาทอย่างแนบเนียน ไม่แสดงจุดยืนหรือความเอนเอียงส่วนตัว
อาจารย์ใหญ่ฟังแล้วผงกศีรษะเบา ๆ: “เขาไม่ต่างจากสวี่อีหลิวที่นำเจ้าเข้าสำนักศึกษา ล้วนเป็นยอดคนหายากในหมู่คนรุ่นใหม่ เหตุที่ข้าไม่รับเขาเป็นศิษย์ ก็เพราะไม่อยากให้ผู้มีเจตนาแอบแฝงให้ความสนใจมากเกินไป จนนำไปสู่ความตายอันน่าเวทนาในวัง!”