"ข้าครุ่นคิดมาตลอดว่า จะอบรม 'ช่างเย็บปะ' ฝีมือดีให้กับใต้หล้าแห่งนี้เพิ่มสักกี่คน!" ท่านอธิการถอนหายใจแผ่วเบา ในเสียงถอนหายใจนั้นแฝงไว้ด้วยความเสียดายและความคาดหวังที่ยากจะสังเกต "น่าเสียดายนัก ไม้ดีเนื้อดีนั้น ใช่ว่าจะพบเจอได้ง่ายดาย"
ท่านถอนหายใจเบา ๆ พลางยกจอกสุรา หลิงชวนได้ยินดังนั้นก็รีบดึงสติกลับมา ยกจอกสุราตรงหน้าขึ้นด้วยสองมือ ชนเบา ๆ กับท่านอธิการแล้วเงยหน้าขึ้น ดื่มสุราในชามรวดเดียวจนหมด
สุราที่ร้อนแรงราวกับแมกมาไหลลงคอ ความเร่าร้อนที่คุ้นเคยระเบิดในอกและท้อง แต่เขาคุ้นเคยกับมันดีแล้ว ใบหน้าไม่เปลี่ยนแปลง
ท่านอธิการเห็นได้ชัดว่าไม่ได้คาดคิดว่าสุรานี้จะรุนแรงถึงเพียงนั้น ยกขึ้นดื่มเช่นกัน
แต่ทันทีที่น้ำสุราเข้าปาก สีหน้าที่สงบนิ่งดั่งผืนน้ำของท่านก็แข็งทื่อไปชั่วขณะ คิ้วขมวดเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่ได้
ถึงกับไม่รักษากิริยาอีกต่อไป คายสุราคำโตกลับลงจอก แต่ถึงกระนั้นคำเล็ก ๆ ที่เหลือก็ยังประดุจมังกรเพลิงที่บ้าคลั่ง ฉีกท่อลมของท่านในพริบตา พุ่งทะลวงลึกเข้าไปในอกอย่างรุนแรง
"แค่ก ๆ... โลหิตหมาป่า ชื่อนี้ไม่เสียชื่อจริง ๆ!" ท่านอธิการถอนหายใจยาวเหยียด ประหนึ่งจะพ่นความร้อนผ่าวในอกออกให้หมด แต่ในแววตากลับเปล่งประกายแปลกตา
"สุรานี้ก็เหมือนกับ 'คัมภีร์สี่ประการแห่งฟ้าดิน' ของเจ้านั่นแหละ เมื่อแรกสัมผัสรู้สึกแต่ความรุนแรงผิดธรรมดา แต่เมื่อลิ้มรสอย่างพินิจจึงทำให้รู้สึกปลอดโปร่ง รู้แจ้งเห็นจริง ดื่มด่ำไม่รู้จบ!"
หลิงชวนวางจอกสุราลง ยิ้มอย่างถ่อมตน "ท่านอธิการชมเกินไปแล้ว! โลหิตหมาป่านี้เป็นเพียงสิ่งที่ชายแดนเหนือหนาวเหน็บ เหล่าทหารกล้าต้องการขับไล่ความหนาวและเสริมความกล้า ข้าเพียงปรุงขึ้นมาโดยไม่ตั้งใจ เป็นของหยาบ ๆ ไม่มีอะไร ส่วนคัมภีร์สี่ประการแห่งฟ้าดินนั้น ยิ่งเป็นเพียงเพราะอารมณ์พลุ่งพล่านชั่วขณะ รู้สึกขึ้นมาก็พูดออกไปตามความนึกคิด ไม่อาจนับเป็นความรู้ที่แท้จริงอะไรได้ ไม่ควรค่าให้ขึ้นหอสูง"