ทหารคนสนิทที่เหลืออยู่เร่งรั้งบังเหียน พลิกกายลงจากม้าหวังเข้าประคองปาตู แต่ยังไม่ทันถึงตัว ดาบโค้งเล่มหนึ่งก็หมุนตวัดบินเข้าใส่ เฉือนผ่านลำคอของเขาอย่างแม่นยำ
ศีรษะร่วงหล่น ร่างไร้หัวล้มกระแทกพื้นเสียงดังสนั่น
ถึงตอนนี้ ทหารคนสนิทหลายสิบผู้ผ่านศึกนับร้อยที่อยู่เคียงข้างปาตูสิ้นชีพจนหมดสิ้น เขาเพียงลำพังล้มกองอยู่กับพื้น สีหน้าหนักหน่วงถึงขีดสุด ลึกรู้ว่าวันนี้คงยากจะรอดพ้นเคราะห์ร้าย
ชายหนุ่มถือกระบี่สงครามเดินเข้าใกล้ทีละก้าว ฝีเท้าหนักแน่น แต่ละก้าวราวกับเหยียบลงบนปลายหัวใจของปาตู
ปาตูใช้เรี่ยวแรงพยุงกายขึ้นอย่างยากลำบาก มิได้เลือกหนี เพราะรู้ว่าคงหนีไม่พ้น จึงแอบหมุนเวียนพลังปราณที่หลงเหลือ มารวมไว้ที่แขนขวา เตรียมใช้ไม้ตายโจมตีสุดท้ายสังเวยชีวิตร่วมกัน
เขาตอนนี้บาดเจ็บสาหัส ฝืนเร่งพลังปราณมีแต่จะซ้ำร้าย แต่ยามคับขันเป็นตาย ไหนเลยจะใส่ใจสิ่งอื่น
“เจ้าเป็นใคร” ปาตูถามเสียงทุ้ม เสียงสั่นเครืออย่างปกปิดมิมิด
“ผู้สังหารเจ้า!”
ชายหนุ่มเอ่ยสี่คำเรียบๆ ฝีเท้ามิได้หยุด ดวงตาดั่งพยัคฆ์จ้องล็อกปาตูไว้แน่น เจตนาสังหารมิได้ปกปิด
“เจ้าอย่าเปลืองแรงให้เสียเวลา ต่อให้เจ้ายังอยู่สภาพสมบูรณ์ ข้าจะสังหารเจ้าก็มิใช่เรื่องยาก!” ชายหนุ่มพูดเรียบๆ
จิตใจของปาตูรัดแน่น ต่อให้ห่างกันสิบกว่าจ้าง ก็ยังสัมผัสได้ถึงไอสังหารเย็นเยียบและแรงกดดันดุจขุนเขาจากอีกฝ่าย
เขากำลังจะเร่งพลังปราณเข้าโจมตี คมกระบี่อันเจิดจ้าก็ฟาดฟันตามขวาง แสงกลบรัศมีอรุณรุ่ง ขยายใหญ่ในรูม่านตาของเขาอย่างรวดเร็ว
ละอองโลหิตกระเซ็น ศีรษะร่วงลงสู่พื้น
……
ในเวลาเดียวกัน อีกฟากของทะเลทราย นายพลเหมิ่งเค่อแห่งเผ่าหลานถีนำทหารที่เหลือรอดหลายร้อยนายหนีเตลิดมาตลอดทาง ในที่สุดก็มาถึงทุ่งหมอกขาว