เช้าวันรุ่งขึ้น แสงตะวันแรกสาดส่องเหนือทะเลทรายใหญ่ ขับไล่ความหนาวเย็นยามราตรี บ่งบอกว่าวันใหม่ได้มาเยือนแล้ว
ณ ทะเลทรายลึกนอกด่าน กลุ่มคนหลายสิบกำลังลากสังขารอันอ่อนล้า มุ่งขึ้นเหนืออย่างทุลักทุเล
เบื้องหน้าไม่ไกล เริ่มมองเห็นหย่อมหญ้าแห้งและพืชพรรณเบาบาง นั่นหมายความว่าพวกเขาใกล้จะย่างกรายเข้าสู่ชายแดนเหนือ หลุดพ้นจากภยันตรายชั่วคราว
คนกลุ่มนี้คือหน่วยทหารคนสนิทที่ปาตูนำทัพมา
พวกเขาหนีตายจากด่านเซินโหลวตั้งแต่กลางดึก ไม่กล้าหยุดพักแม้สักครู่ บัดนี้เห็นทีจะเข้าสู่ชายแดนเหนือในไม่ช้า เส้นประสาทที่ตึงเครียดของทุกคนจึงหย่อนคลายลงบ้าง ใบหน้าฉายแววโล่งอกที่รอดชีวิตมาได้
ทว่าในจังหวะนั้น นายกองทหารคนสนิทผู้คุมกำลังพลันพบว่า บนเนินทรายเบื้องหน้าไม่ไกล มีร่างผู้ขี่ม้าเดียวดายยืนนิ่งอยู่ ไม่ขยับเขยื้อน ราวกับรอคอยอยู่เนิ่นนานแล้ว
“ผู้ใดอยู่ข้างหน้า” นายกองทหารคนสนิทตวาดถามเสียงเข้ม พลางยกมือให้สัญญาณหยุดขบวน จับตาร่างนั้นด้วยความระแวดระวัง
แต่ฝ่ายตรงข้ามหาได้ตอบไม่ เพียงกระตุ้นพาหนะใต้ขาเบาๆ ให้ก้าวมาทางกลุ่มอย่างเชื่องช้า ร่างแม้เคลื่อนช้า ทว่ากลับแผ่แรงกดดันน่าหวั่นเกรง
นายกองทหารคนสนิทใจวาบ ไม่กล้าประมาท จึงโก่งเกาทัณฑ์ยิงไปหนึ่งดอก เกาทัณฑ์พุ่งตัดอากาศ เล็งจุดสำคัญของอีกฝ่าย
ทว่าร่างนั้นเพียงบิดกายเล็กน้อย ก็หลบหลีกเกาทัณฑ์นี้ได้อย่างง่ายดาย พร้อมกันนั้น ม้าศึกใต้ขาก็เร่งฝีเท้าฉับพลัน กีบเท้าพลิ้วไหว พุ่งเข้าหากองกำลังหยงผิดที่เหลืออยู่นี้ดั่งเกาทัณฑ์หลุดจากแล่ง