ไม่นานหงเซียวก็ถือกล่องกระบี่เข้ามา หลังจากได้รับอนุญาตจากท่านฉู่แล้ว จึงส่งให้หลิงชวน
หลิงชวนรับกล่องกระบี่ของตนมาแล้วก็มิได้รีบเปิด เขาลูบไล้ลวดลายแกะสลักอันงดงามบนกล่องอย่างแผ่วเบา กิริยานั้นเหมือนกำลังลูบไล้ใบหน้าของคนรัก
ครู่หนึ่งเขาจึงมองไปที่ถู่หลง และถามว่า “ประมุขใหญ่ ข้อแลกเปลี่ยนที่ท่านรับปากข้าล่ะ”
ถู่หลงไม่พูดจาเปล่าประโยชน์ ส่งสายตาให้ไช่อวี้ถังโดยตรง ฝ่ายหลังหยิบกล่องไม้อันงดงามออกมาจากด้านข้าง เปิดฝากล่อง แล้วให้หงเซียวยื่นให้หลิงชวน
หลิงชวนเปิดดู ภายในมีธนบัตรเรียงซ้อนกันเป็นปึกๆ ล้วนเป็นฉบับละหนึ่งพันตำลึง เขาหยิบขึ้นมาปึกหนึ่งพลิกดูตามอำเภอใจ แล้วจึงวางกลับคืน
“สามแสนตำลึงถ้วน ไม่ขาดสักแผ่น!” ไช่อวี้ถังกล่าว น้ำเสียงเจือความเสียดายอยู่หลายส่วน
หลิงชวนยิ้มจางๆ ปิดฝากล่อง “เรื่องนี้ ข้ายังเชื่อใจพวกท่านอยู่!”
“ส่วนข้อแลกเปลี่ยนอีกข้อของเจ้า หลังเสร็จงานเราย่อมทำตามสัญญา!” ถู่หลงเอ่ยช้าๆ “ชีวิตของบุรุษเชือด เร็วช้าก็เป็นของเจ้า เพียงแต่ตอนนี้เขายังมีประโยชน์ เมื่อสินค้าล็อตนั้นมาถึงมือ พวกเราจะตัดศีรษะเขาส่งถึงมือเจ้าด้วยตนเอง!”
ครานี้หลิงชวนมิได้ยืนกราน กลับตอบตกลงอย่างเด็ดขาดชื่นใจ “ดี ข้าเชื่อมั่นประมุขใหญ่!”
อันที่จริงไม่ว่าธนบัตรสามแสนตำลึงหรือศีรษะของบุรุษเชือด ล้วนไม่ใช่เจตนาแท้จริงของเขา หากแต่เพื่อให้แผนการดูแนบเนียนยิ่งขึ้น
เขาเข้าใจความคิดจิตใจของคนพวกนี้ดีนัก หากเขาไม่เรียกร้องอะไรเลย กลับจะชวนให้ระแวง