คุณชายฉู่ที่ยืนอยู่เบื้องหลังหลิงชวน เฝ้าสังเกตทุกอิริยาบถระหว่างหลิงชวนกับทหารนายนั้นตลอดเวลา ทว่าไม่พบพิรุธใดเลยตั้งแต่วินาทีแรกจนวาระสุดท้าย
ทันใดนั้น หลิงชวนก็เบี่ยงสายตามามองเขา เอ่ยถามว่า “เป็นอย่างไรบ้าง เชื่อแล้วหรือยัง”
คุณชายฉู่ยังคงสวมรอยยิ้มที่ดูเหมือนยิ้มแต่ไม่ใช่ยิ้ม พลางกล่าวว่า “ไปกันเถิด”
แม้บัดนี้เขาจะแน่ใจเกือบสิ้นแล้วว่า กองเรือที่อารักขาเครื่องบรรณาการไม่มีปัญหา ทว่ามิได้หมายความว่าโจวฉวีที่อยู่ตรงหน้าจะเชื่อถือได้อย่างแน่แท้ ทั้งยังเป็นเช่นนี้ ช่วงเวลาคับขันเช่นนี้ ยิ่งต้องไม่ประมาท
ดังนั้น ทันทีที่ก้าวจากเรือนออกมาถึงลานภายนอก เขาก็สั่งให้หลิงชวนใช้ผ้าสีดำปิดตาไว้
หลิงชวนแม้จะรู้สึกรำคาญใจอยู่บ้าง แต่ก็ปฏิบัติตามคำกล่าว ในขณะที่นายสารถีประคองกลับขึ้นรถม้า แล้วออกเดินทางไปอย่างรวดเร็ว
เขาไม่รู้เลยว่า สิ่งที่เขาเห็นมาทั้งหมด ล้วนเป็นสิ่งที่หลิงชวนจงใจให้เขาเห็น
กำลังวุฒิของหลิงชวนผิดแผกจากคนทั่วไปอยู่แล้ว นับถึงบัดนี้ในร่างมีเพียงปราณแท้สายเดียว ทว่าเพื่อให้อีกฝ่ายเชื่อสนิทใจ เขาเร้นคัมภีร์เต้าจั้ง ผนึกปราณแท้ส่วนใหญ่เอาไว้ในทะเลลมปราณ
สิ่งที่คุณชายฉู่สามารถเห็นได้ มีเพียงปราณแท้เบาบางเส้นหนึ่งที่ล่องลอยอยู่ในทะเลลมปราณเท่านั้น
ส่วนที่ว่าจดหมายลับเมื่อครู่นี้ แท้จริงแล้วเป็นลายมือของเหอซื่อจงเอง เพียงแต่ เหอซื่อจงในยามนี้ถูกจับกุมแล้ว และทหารส่งสารคนนั้นก็เป็นคนจากกองเรือคุ้มกันจริง ทว่าหาใช่ลูกน้องของเหอซื่อจงไม่ แต่เป็นสมาชิกจวนถิงเว่ยที่ปลอมตัวมา