ออกจากตำหนักอวิ๋นหนีจาว จิตใจของหลิงชวนหนักอึ้งอยู่บ้าง
พูดตามตรง เขามีความประทับใจต่อองค์ชายสามไม่น้อย เมื่อครั้งอยู่ที่ด่านอวิ่งอวิ๋นก็ดูออกแล้วว่า นี่คือองค์ชายที่แท้จริงห่วงใยหล้าเมตตา นิสัยเช่นนี้ที่เปรียบดั่งดอกบัวผุดพ้นโคลนตมกลับไม่แปดเปื้อน ในวังลึกแห่งนี้ยิ่งดูโดดเด่นหาได้ยาก
แต่ก็เพราะเขามีเมตตามากเกินไป จึงถูกผู้อื่นใช้เป็นเครื่องมือช่วงชิงอำนาจได้ง่ายดาย
ฮวาเจาเฟยใช้ใจอย่างสุดซึ้ง ส่งเขาเข้าสำนักศึกษา คาดหวังให้ได้รับความคุ้มครองจากท่านเจ้าสำนัก หากไร้ซึ่งการดูแลจากท่านเจ้าสำนัก องค์ชายสามจะอยู่รอดปลอดภัยมาถึงวันนี้หรือไม่ เกรงว่าจะเป็นเรื่องที่มิอาจล่วงรู้ได้
ทันใดนั้น หลิงชวนก็นึกถึงคำประเมินของท่านเจ้าสำนักที่มีต่อองค์ชายสาม: "ขยันหมั่นเพียร กตัญญูมีเมตตา เฉลียวฉลาด ใส่ใจทุกข์สุขราษฎร์ มีเพียงจิตใจที่อ่อนโยนเกินไป..."
หรือว่าการที่ฮวาเจาเฟยให้องค์ชายสามติดตามเขาไปฝึกฝนในกองทัพชายแดน ก็เป็นความต้องการของท่านเจ้าสำนักด้วย?
ความคิดนับพันหมื่นผุดขึ้นในหัว โดยไม่ทันรู้ตัว หลิงชวนก็มาถึงหน้าตำหนักพระอักษร เมื่อทราบว่าฝ่าบาทยังไม่เสด็จออกจากท้องพระโรง เขากำลังคิดจะรออยู่ที่ศาลารับลมไม่ไกล ทันใดที่เพิ่งนั่งลง ก็เห็นฮ่องเต้เสด็จกลับมาพร้อมกับเสี่ยวหนิงจื่อขันทีคนสนิท
"กระหม่อมถวายบังคมฝ่าบาท!" หลิงชวนรีบลุกขึ้น ก้าวไปข้างหน้าคารวะ
ฮ่องเต้หยุดฝีเท้า สายตากวาดมองเขาเล็กน้อย ปลายคิ้วยกขึ้น: "ชุดคลุมงูเหลือมของเจ้าล่ะ?"
หลิงชวนรีบอธิบาย: "เมื่อวานดื่มสุราพลั้งเผลอทำชุดคลุมงูเหลือมสกปรก ซักแล้วยังไม่แห้งสนิทพ่ะย่ะค่ะ!"