ฮ่องเต้ทรงหยิบยืมเงินจากคลังส่วนพระองค์เป็นจำนวนหนึ่งแสนตำลึงอย่างแข็งขัน เห็นได้ชัดว่าทรงตั้งใจให้บรรดาขุนนางทั้งราชสำนักได้เห็นว่าแม้แต่องค์จักรพรรดิยังทรงเป็นผู้นำ แล้วใครเล่าจะนิ่งเฉยได้
"กระหม่อมขออุทิศเงินห้าหมื่นตำลึงเพื่อสนับสนุนการศึกที่ชายแดนเหนือ!" อัครเสนาบดีหวงเฉียนหู่เป็นคนแรกที่ออกมาแสดงจุดยืนด้วยน้ำเสียงก้องกังวาน
ถัดมา รองอัครเสนาบดีซ่งเฮ่อเหนียนก็กล่าวขึ้นบ้าง: "ข้าพเจ้าขอแทนตระกูลซ่งบริจาคห้าหมื่นตำลึงเพื่อใช้จ่ายในการศึกที่ชายแดนเหนือ!"
"กระหม่อมขออุทิศสามหมื่นตำลึง..."
"กระหม่อมขออุทิศสองหมื่นตำลึง..."
ไม่นานนัก บรรดาขุนนางทั้งสองทั้งหลายในราชสำนักก็พากันแสดงเจตจำนงบริจาคเงินกันอย่างคับคั่ง ฮ่องเต้ทรงให้ขันทีรับใช้บันทึกไว้เป็นรายบุคคล แล้วส่งไปยังกรมขุนนางในภายหลัง
จากนั้น ฮ่องเต้ก็ทรงมีรับสั่งให้กรมโยธาธิการระดมช่างฝีมือจำนวนมากเดินทางไปยังชายแดนเหนือ เพื่อช่วยเหลือกรมสรรพาวุธของกองทัพฝ่ายเหนือในการผลิตยุทธภัณฑ์และอาวุธต่างๆ
เพราะว่าการศึกในระดับนี้ หากเริ่มขึ้นจริง การสูญเสียยุทธภัณฑ์และลูกธนูในแต่ละวันของทั้งสองฝ่ายล้วนเป็นตัวเลขที่น่าตกใจ
แม้ก่อนหน้านี้ แคว้นต่างๆ ในเขตชายแดนเหนือจะได้สำรองเสบียงและอาวุธไว้เป็นจำนวนมาก โดยเฉพาะของใช้สิ้นเปลืองอย่างเกาทัณฑ์และลูกเกาทัณฑ์ ซึ่งถูกกองไว้จนเต็มคลังแทบทุกห้อง
แต่ขนาดของศึกครั้งนี้เห็นได้ชัดว่าเกินกว่าที่พวกเขาคาดการณ์ไว้ และระยะเวลาย่อมคาดเดาไม่ได้ หากแนวหลังไม่สามารถผลิตและส่งกำลังบำรุงไปยังชายแดนได้อย่างไม่ขาดสาย เกาทัณฑ์และลูกธนูที่มีอยู่ก็จะหมดลงไม่ช้าก็เร็ว
โดยเฉพาะในสถานการณ์ที่เปิดศึกเต็มรูปแบบเช่นนี้ ด้วยความเร็วการผลิตของจวนผู้ว่าการทหารฝ่ายเหนือและกรมสรรพาวุธของแต่ละแคว้น ย่อมไม่สามารถสนับสนุนความต้องการของการศึกแนวหน้าได้อย่างแน่นอน