บ่ายวันนั้น ซูหลีมาหาหลิงชวน ขอให้เขาไปเดินเล่นบนถนนกับนาง หลิงชวนคิดจะปฏิเสธ แต่เมื่อเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง อีกทั้งอีกไม่นานก็ต้องแยกจากกันเนิ่นนาน จึงตอบตกลง
ที่แห่งนี้ชื่อว่าอำเภอซางเหอ เป็นอำเภอเล็กๆ ที่มีประชากรไม่กี่หมื่นคน ไม่อาจนับว่ารุ่งเรือง ทว่ากลับมีมนต์เสน่ห์เฉพาะถิ่นอันเป็นเอกลักษณ์
ซูหลีคล้องแขนหลิงชวนเดินนำหน้า ชุ่ยฮวา ต้าหนิว และแมลงวันเดินตามหลังอยู่ไม่ไกล
แรกเริ่มแมลงวันไม่ได้รู้สึกอะไร แต่เมื่อเห็นท่านแม่ทัพกับฮูหยินคล้องแขนกัน ชุ่ยฮวากับต้าหนิวก็ส่งสายตาให้กัน เขาพลันรู้สึกอึดอัดไปทั้งร่าง
“ต้าหนิว พวกเจ้าสองคนช่วยนึกถึงความรู้สึกข้าบ้างได้ไหม” แมลงวันทำหน้ามู่ทู่พูดด้วยน้ำเสียงที่เจือความหมั่นไส้อย่างเห็นได้ชัด
สิ้นคำ ทั้งสองที่เดิมใกล้ชิดกันมากพลันแยกตัวออกห่าง แมลงวันเห็นดังนั้นก็หัวเราะลั่นอย่างสะใจ ร่างโผล่พรวดแทรกกลางระหว่างคนทั้งคู่
“สามี ข้ารู้ว่าใจของเจ้าห่วงอยู่กับการศึกครั้งนี้ แต่เจ้าเก็บตัวเงียบตลอดเวลา สมองจะฟั่นเฟือนไปนะ” ซูหลีเงยดวงตางามสดใสขึ้น กล่าวปลอบอย่างอ่อนโยน “บางครั้ง การออกมาเดินเล่นผ่อนคลายบ้าง กลับช่วยในการครุ่นคิด”
“ข้าเข้าใจความปรารถนาดีของภรรยา” หลิงชวนถอนหายใจเบาๆ กำมือนางแน่น “เพียงแต่ข้าเป็นแม่ทัพหน้ากองทัพปราบตะวันออก ภาระบนบ่าหนักอึ้ง ไม่อาจทำให้ความไว้วางใจของฝ่าบาทต้องสูญเปล่า ยิ่งไม่อาจทำให้ความเชื่อมั่นของราษฎรในแคว้นตะวันออกนับหมื่นพันต้องผิดหวัง”
ทันใดนั้น ซูหลีร้องลั่นด้วยความตกใจ ซบหน้าลงกับแขนของหลิงชวนอย่างหวาดกลัว มือที่สั่นเทาชี้ไปข้างหน้า
หลิงชวนยื่นแขนออกไปบังร่างนางไว้ข้างหลังโดยอัตโนมัติ แล้วเงยหน้ามอง เห็นกลุ่มคนแต่งกายพิกล มีท่วงท่าเกินปกติ กำลังร่ายรำพลางเดินมุ่งมาทางนี้ ที่ทำให้ซูหลีหวาดกลัวอย่างแท้จริงคือพวกเขาแต่ละคนล้วนสวมหน้ากากที่น่ากลัวและดุร้าย