เพิ่งถึงท่าเรือตี้โจว กองทัพตี้โจวก็จัดแถวรออยู่ที่นี่แล้ว
หลิงชวนเพิ่งลงเรือ ก็เห็นชายวัยกลางคนร่างกำยำ ไหล่หนา เอวใหญ่ หนวดเครารุงรังเต็มใบหน้า เดินเร็วปานลมพายุเข้ามาพร้อมผู้ติดตามกลุ่มหนึ่ง
แม้หลิงชวนจะไม่รู้จักชายผู้นี้ แต่จากชุดเกราะอัคคีคลื่นพยัคฆ์บนร่างก็ยืนยันได้ว่า เขาคือแม่ทัพตี้โจว เลี่ยวชางเหิง
"กระหม่อมเลี่ยวชางเหิง คารวะโหวพิทักษ์เหนือ!" เขามาถึงตรงหน้าหลิงชวน มือทั้งสองประสานหมัด คุกเข่าข้างเดียวจะทำความเคารพ แต่หลิงชวนกลับโผนตัวเข้าประคองไว้
"ท่านแม่ทัพเลียวไม่ต้องมากพิธี!" หลิงชวนประคองแขนเขาไว้มั่นคง "หลิงชวนรบกวนยามวิกาลเช่นนี้ ก็รู้สึกละอายแก่ใจแล้ว!" น้ำเสียงเขาจริงใจ แววตาแฝงความเคารพ
"โหวอัครมหาเสนาบดีเกรงใจเกินไปแล้ว ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นหน้าที่ของกระหม่อม!" เลี่ยวชางเหิงตอบเสียงดัง กังวานด้วยพลังปราณเต็มเปี่ยม
"ฮ่าๆ ฮ่าๆ..." หลิงชวนดึงตัวจางผัวหลู่ที่อยู่ข้างกายมา พลางยิ้มว่า "ท่านแม่ทัพเลียว ดูสิว่าข้าพาใครมา!"
"ท่านอา!" จางผัวหลู่ตะโกนอย่างตื่นเต้น
เลี่ยวชางเหิงชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ก็จำได้ในไม่ช้า แววตาวาววามด้วยความรักใคร่: "เสี่ยวผัวหลู่ ไม่เจอไม่กี่ปี โตขึ้นถึงเพียงนี้แล้ว!" เขาชกเบาๆ ที่หัวไหล่จางผัวหลู่ ถามอย่างห่วงใยว่า "ท่านแม่ทัพเฒ่าสบายดีหรือไม่?"
"ท่านปู่สบายดีขอรับ!" จางผัวหลู่ยิ้มกว้าง เผยฟันขาวสะอาด
ท่ามกลางเสียงหัวเราะและพูดคุย ทุกคนพากันจากท่าเรือ มุ่งหน้าสู่ค่ายทหารที่อยู่ไม่ไกล เลี่ยวชางเหิงจัดเตรียมกระโจมและคอกม้า เสบียงอาหารไว้พร้อมสรรพ