ลู่หานจางยกจอกเหล้าขึ้น กล่าวด้วยความซาบซึ้งใจ "ตามเหตุผลแล้ว ข้าน้อยไม่มีสิทธิ์ได้ดื่มเหล้านี้หรอก เป็นพวกเด็กเวรนั่นแหละที่หามตัวข้ากลับมาอย่างไม่คิดชีวิต"
ลู่หานจางกล่าวพลางกัดฟัน แต่ทุกครั้งที่เอ่ยถึง นัยน์ตากลับแดงก่ำ
ลู่หยุนโฉวสีหน้าหม่นหมองเช่นกัน ทหารเก๋าแห่งหยุนโจวกว่าสามพันหกร้อยนาย ตายสิ้นเชิงที่เขาฮูเปย์ซาน ช่างน่าเศร้าปานใด ยิ่งใหญ่ปานใด
จากนั้น เขาก็ยกจอกขึ้นกล่าวเองว่า "มา ท่านพี่ เรามาดื่มแทนพวกเขาสักจอกเถิด!"
ลู่หานจางพยักหน้า แล้วยกจอกขึ้น เทเหล้าลงสู่ทิศทางเขาฮูเปย์ซาน
หลังจากดื่มไปสองสามจอก ลู่หานจางจึงหยิบตะเกียบขึ้น คีบเต้าหู้ชิ้นหนึ่งเข้าปาก "ท่านเรียกข้ามา มีเรื่องอันใดอีกหรือ"
ลู่หยุนโฉววางตะเกียบลง ยิ้มกล่าว "ไม่ปิดบังท่านพี่ ข้าน้อยเตรียมจะออกเดินทางสักครั้ง เกรงว่าเมื่อข้าน้อยไม่อยู่ พวกเด็กเวรเหล่านี้จะอาละวาดไร้ขอบเขต จำต้องเชิญท่านพี่มาคุมบัญชาการอยู่สองสามวัน"
ลู่หยุนโฉวรินเหล้าให้เขาพลางกล่าว "มองไปทั่วชายแดนเหนือ ก็มีเพียงท่านพี่เท่านั้นที่ข่มพวกมันอยู่"
"อย่ามาประจบข้า!" ลู่หานจางยกจอกเหล้าขึ้นถาม "ท่านจะไปแห่งใดกันแน่"
"เอ้อ ช่วงนี้ศึกหนัก คิดจะออกไประบายอากาศสักหน่อย ไม่เช่นนั้นคงถูกขังให้เป็นโรคในจวนผู้บัญชาการมณฑลเสียแล้ว" ลู่หยุนโฉวคิดจะเลี่ยงไม่ตอบ แต่ลู่หานจางจะดูไม่ออกหรือว่าเขาโกหก
เมื่อเห็นอีกฝ่ายจ้องมองตนไม่วางตา ลู่หยุนโฉวจนใจต้องสารภาพตามจริง "ไม่ปิดบังท่านพี่ ข้าน้อยต้องไปเผ่าเก้อกู้ด้วยตนเอง"