อวิ๋นซูหลานจะไปรู้ได้เล่า ว่าหลิงชวนได้สั่งการให้เฉินเว่ยสิงและจี้เทียนลู่ตั้งแต่แรกแล้ว ให้กองนกเค้าแมวรัตติกาลจารกรรมข้าศึกนอกด่านพร้อมกับเขียนแผนที่ทุ่งหญ้ามั่วเป่ยทั้งหมด ยิ่งละเอียดยิ่งดี
"หากทุกอย่างเป็นไปตามแผนนี้ ชัยชนะครั้งนี้มีโอกาสถึงเจ็ดส่วน!" ยหวินซูหลานมองป้ายละเอียดบนกระบะทรายแล้วกล่าวตรงๆ
ทันใดนั้น แววตาของเขาก็ฉายแววกังวล กล่าวว่า "ท่านแม่ทัพ มิใช่ว่าผู้เฒ่าจะคิดเล็กคิดน้อย แต่ว่ากองทัพทั้งเจ็ดนี้มิอาจพร้อมเพรียงกันดังแผนได้หรอก โดยเฉพาะเมื่อชัยชนะอยู่แค่เอื้อม ต่างคนต่างก็มีเล่ห์เหลี่ยมในใจ ท่านแม่ทัพต้องระวังไว้ให้ดี!"
หลิงชวนพยักหน้า ถอนหายใจ "นี่คือธรรมชาติมนุษย์ ใครก็เปลี่ยนแปลงไม่ได้!"
"ท่านแม่ทัพหลูชราแล้ว หากผู้เฒ่าคาดไม่ผิด หลังศึกครั้งนี้ ตำแหน่งแม่ทัพใหญ่แห่งกองทัพฝ่ายเหนือจะต้องเปลี่ยนมือ ท่านแม่ทัพต้องเตรียมการไว้แต่เนิ่นๆ!" อวิ๋นซูหลานเตือน
หลิงชวนเข้าใจความหมายของยหวินซูหลาน หากศึกนี้ชนะ ท่านลู่จะอาศัยคุณงามความดีอันยิ่งใหญ่ในการยึดทุ่งหญ้ามั่วเป่ยคืน แล้วอำลาตำแหน่งอย่างสง่างาม หากแพ้ ฝ่าบาทก็คงใช้ข้ออ้างนี้เปลี่ยนตัวแม่ทัพของกองทัพฝ่ายเหนืออย่างแน่นอน
อาจกล่าวได้ว่า ไม่ว่าผลจะออกมาอย่างไร หลังศึกครั้งนี้ ตำแหน่งแม่ทัพใหญ่แห่งกองทัพฝ่ายเหนือต้องเปลี่ยนคน
หากเป็นเมื่อก่อน ผู้สืบทอดตำแหน่งคนต่อไปก็ต้องเป็นลู่เฉินเฟิงอย่างไม่ต้องสงสัย แต่เมื่อหลิงชวนก้าวขึ้นมามีอำนาจ ชื่อเสียงและความดีความชอบเริ่มกลบเขาจนมิด เรื่องนี้จึงเกิดความไม่แน่นอนขึ้น