เมื่อลู่หานจางตื่นขึ้นมา ก็ฟ้าสว่างเต็มที่แล้ว เขาเห็นจดหมายฉบับหนึ่งบนโต๊ะ ดูท่าหลูยุ่นโฉวจะทิ้งไว้ให้เขา
ลู่หานจางลุกขึ้น เปิดจดหมาย ในซองมีเอกสารราชการและกระดาษแผ่นหนึ่ง บนกระดาษมีเพียงประโยคเดียว
[เมื่อเดือนก่อน ทหารม้าเสวียนหยิงคิดจะฆ่าทหารเว่ยอู่ที่ปากหุบเขาหานหย่า!]
สายตาลู่หานจางจับจ้องทันที แววสังหารพลุ่งพล่านจากดวงตา
ตอนนั้น หลิงชวนแอบส่งทหารราชวังสองหมื่นนายไปที่ปากหุบเขาหานหย่า เขารู้สึกแปลกใจอยู่แล้ว ที่แท้ความจริงก็เป็นเช่นนี้
ลู่หานจางขยำกระดาษเป็นก้อน กำไว้ในมือแน่น
“ไอ้ลูกทรพี!”
จากนั้น สายตาลู่หานจางก็ตกอยู่ที่เอกสารราชการฉบับนั้น มันคือเอกสารแต่งตั้งแม่ทัพใหญ่ของกองทัพเจ็ดสายที่บุกโจมตีเมืองวอหน่า
เนื้อหาในเอกสารร่างเสร็จแล้ว เว้นแต่ช่องชื่อที่เว้นว่างไว้ เห็นได้ชัดว่าหลูยุ่นโฉวทิ้งสิทธิ์การเลือกนี้ไว้ให้ลู่หานจาง
มองดูช่องว่างนั้น ลู่หานจางรู้สึกลำบากใจเป็นอย่างยิ่ง เขารู้ดีว่าตำแหน่งนี้ต้องเป็นลู่เฉินเฟิงหรือไม่ก็หลิงชวน
ศึกนี้ ไม่ว่าหลูยุ่นโฉวจะแต่งตั้งใครเป็นแม่ทัพใหญ่ เขาก็ไม่มีความเห็น แต่การมอบสิทธิ์เลือกให้เขา กลับทำให้เขาลำบากใจยิ่งนัก
ปีเจาหยวนที่ยี่สิบแปด วันที่สิบสี่เดือนสิบสอง ฤดูหนาวใหญ่
หลิงชวนนำกองทัพเก้าหมื่นนาย ออกจากสันเขางูเขียว หมายตรงไปยังเมืองวอหน่า!
ในเวลาเดียวกัน อีกหกแคว้นทางชายแดนเหนือก็ส่งทัพออกไปตามลำดับ กำลังพลรวมถึงห้าแสนนาย ในจำนวนนี้เป็นทหารม้าสองแสนห้าหมื่น นาย ทัพครั้งนี้เป็นการรุกออกไป ทหารม้าจึงเป็นกำลังหลักโดยแท้จริง
ทหารม้าสองแสนห้าหมื่นนายนี้ เป็นทรัพย์สินทั้งหมดของกองทัพฝ่ายเหนือ รวมถึงกองทหารม้าในกองหนุนต่างๆ ด้วย หากไม่เช่นนั้น แค่กองทัพฝ่ายเหนือเอง นับรวมทั้งหมดก็ไม่ถึงสองแสนนาย