สำหรับชื่อเสียงของลั่วชิงอวิ๋น เหล่าที่ปรึกษาและนายทหารชั้นผู้น้อยในที่ประชุมล้วนเคยได้ยินมาก่อน เขาเป็นยอดทหารเอกของกองทัพอวิ๋นโจวอย่างไม่ต้องสงสัย
เดิมทีเขาเป็นตูเว่ยแห่งกองทหารรักษาพระองค์ คอยพิทักษ์วังหลวง แต่เพราะทำผิดพลาดจึงถูกเนรเทศไปยังกองพันอัปรีย์ที่ชายแดนเหนือ ต่อมาได้รับการคัดเลือกโดยหลิงชวน ได้กลับมาสวมเกราะถืออาวุธออกรบสังหารศัตรูอีกครั้ง
ตั้งแต่นั้นมา เขาก็เปล่งประกายบนสมรภูมิ ปรากฏชื่อในสมุดบันทึกความดีความชอบหลายครั้ง ใช้เวลาเพียงสองปีก็สร้างผลงานอันยิ่งใหญ่ไว้ได้มากมาย
"ให้เขาเข้ามาเถอะ!" หลูยุ่นโฉวลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วให้คนนำตัวลั่วชิงอวิ๋นเข้ามา
ลั่วชิงอวิ๋นสวมเกราะตูเว่ย เดินเงยหน้าก้าวยาวเข้าไปในโถงใหญ่ของจวนข้าหลวงทหาร "ตูเว่ยลั่วชิงอวิ๋นแห่งกองทัพอวิ๋นโจว คำนับท่านแม่ทัพใหญ่ คำนับท่านแม่ทัพเฒ่าลู่!"
ลั่วชิงอวิ๋นคำนับหลูยุ่นโฉวและลู่หานจางทั้งสองคน
"ตูเว่ยลั่วไม่ต้องมากพิธี!" หลูยุ่นโฉวโบกมือแล้วถามว่า "เจ้ามาหาข้าแม่ทัพ มีเรื่องอันใดหรือ?"
"ผู้น้อยมาขอยืมกำลังพล!" ลั่วชิงอวิ๋นพูดตรงไปตรงมา
"ขอยืมกำลังพล?" สีหน้าหลูยุ่นโฉวเปลี่ยนไปเล็กน้อย พูดว่า "ตอนนี้ข้าแม่ทัพไม่มีกำลังพลในมือให้เจ้ายืมเลยจริงๆ!"
เขายังคิดจะอธิบายเพิ่ม แต่ใครจะรู้ ลั่วชิงอวิ๋นกลับพูดแทรกขึ้นมาตรงๆ ว่า "ผู้น้อยรู้ว่า ท่านแม่ทัพหลูยังมีกำลังพลอยู่อีกหนึ่งกอง!"
"ที่เจ้าพูด หมายถึงทหารคนสนิทของข้าแม่ทัพหรือ?"
ลั่วชิงอวิ๋นส่ายหน้า "ไม่ใช่! คือกองพันอัปรีย์!"
ได้ยินคำว่า กองพันอัปรีย์ ทุกคนถึงกับสูดลมหายใจเย็นเยียบ ความคิดถูกดึงกลับไปยังสองปีก่อน