"ไปเถอะ! ตายในสมรภูมิยังดีกว่าตายอยู่ที่นี่!" จูหวนในฝูงชนตวาดขึ้นเป็นคนแรก
ไม่นานนัก ชายหนุ่มหลายคนก็ก้าวออกมา
"ถึงจะอยู่ที่นี่ ก็อีกไม่นานถูกจับไปเป็นพลีชีพหน้าแนวรบ ตอนนี้ตามท่านตูเว่ยไป ตายก็แค่ตาย แต่ก่อนตายยังได้ปลดจากความเป็นทาส เกิดหน้าก็ได้เป็นคนอย่างมีเกียรติ!"
"ใช่ ยังไงก็ตาย เร็วหรือช้าเท่านั้น!"
ในพริบตา ทาสทหารกว่าสามพันคนก็แสดงความคึกคะนองขึ้นมาอีกครั้ง
จากนั้น โตวหลินก็ให้คนนำบัญชีของกองพันอัปรีย์ออกมา ต่อหน้าพวกเขา ปลดสถานะทาสทหาร แล้วใช้บัญชีของกองทัพฝ่ายเหนือลงทะเบียนให้พวกเขา
ตั้งแต่วินาทีนั้น พวกเขาไม่ใช่ทาสทหารอีกต่อไป แต่เป็นทหารอย่างสมศักดิ์ศรี
ต่อมา ยังได้ถอดตรวนและโซ่ตรวนออก แล้วนำไปยังค่ายใหญ่โม่เป่ย
ทหารคนสนิทห้าร้อยนายที่ลั่วชิงอวิ๋นนำมาจากเกาผิง เทียบรออยู่ที่นี่แล้ว ไม่นาน ก็แบ่งทาสทหารกว่าสามพันคนออกเป็นกลุ่ม ๆ โดยมีทหารคนสนิทห้าร้อยนายนำพวกเขาออกจากค่าย มุ่งหน้าไปยังเกาผิง
ฉากนี้คล้ายกับเมื่อสองปีก่อนอย่างยิ่ง จุดต่างเพียงประการเดียวคือ ตอนนี้ค่ายใหญ่โม่เป่ยไม่มีม้าศึกเหลือพอจะจัดสรรให้พวกเขา ต้องเดินเท้าเพียงอย่างเดียว
จงกู่หลิ่ง หลิงชวนได้รับคำสั่งจากลั่วเหวินจั่ว สีหน้ากลายเป็นเคร่งเครียด
เขาถามลั่วเหวินจั่วว่า "นี่เป็นความเห็นของท่านแม่ทัพใหญ่หรือ?"
อีกฝ่ายส่ายหน้า "ทหารส่งข่าวของจี๋ตู้ฝู่ไม่ได้บอก ผู้ใต้บังคับบัญชาก็ไม่ทราบ!"