หลิ่วเซิงอิงซื่อค่อยๆ วางดาบสั้นลง แล้วโขกศีรษะกับพื้นอีกครั้ง น้ำเสียงแม้ยังแหบพร่า แต่กลับมีพลัง “แม่ทัพสั่งสอนถูกต้องแล้ว ข้าน้อยไม่อาจเป็นคนขลาดได้! ต่อให้ต้องตาย ก็ควรตายบนเส้นทางบุกตะลุย จะทำให้จักรวรรดิต้องอัปยศ และทำให้ตระกูลหลิ่วเซิงเสื่อมเสียเกียรติไม่ได้เด็ดขาด!”
เต๋อชวนเจียซิ่นยื่นมือประคองเขาขึ้น มองเห็นจิตวิญญาณนักรบที่ลุกโชนขึ้นอีกครั้ง ในใจจึงสงบลงบ้าง “ตามข้ามา!”
เขาหันไปสั่งเต่าจินจงเหิง “เจ้าคุมกำลังเฝ้าฐานที่มั่นที่เหลือริมท่าเรือเหนืออย่างเข้มงวด กว่าเพลิงใหญ่จะดับ กองทัพโจวคงยากจะบุกเข้าโจมตี ทว่า… หลิงชวนผู้นี้เล่ห์เหลี่ยมแพรวพราว อย่าได้ประมาทแม้แต่น้อย!”
“รับบัญชา!” เต่าจินจงเหิงรับคำอย่างเคร่งขรึม
ภายในกระโจมบัญชาการกลาง กระบะทรายขนาดมหึมาแทบกินพื้นที่ทั้งหมด
กระบะทรายยึดเกาะเชจูเป็นแกนกลาง แต่กลับจำลองแผ่นดินใหญ่ต้าเหอ โครยอ ชิลลา แพ็กเจ ตลอดจนแนวชายฝั่งตะวันออกอันยาวไกลของต้าโจวไว้อย่างละเอียดลออ ทั้งขุนเขาแม่น้ำ ภูมิประเทศ และท่าเรือจุดยุทธศาสตร์สำคัญ ล้วนประณีตอย่างยิ่ง
เต๋อชวนเจียซิ่นถอยผู้ติดตามออกไป เหลือเพียงหลิ่วเซิงอิงซื่ออยู่ข้างกาย เขายืนนิ่งหน้ากระบะทราย แววตาดุจเหยี่ยวเฉี่ยวกวาดผ่านภูมิประเทศทุกแห่งหน สุดท้ายจ้องตรึงแน่นบนเกาะเชจู
ครู่ใหญ่ เขาจึงเอ่ยปากช้าๆ “แม่ทัพหลิ่วเซิง ตามความเห็นของเจ้า เวลานี้กองทัพเราควรถอยทัพหรือไม่?”
หลิ่วเซิงอิงซื่อสะท้านไปทั้งร่าง มองแม่ทัพใหญ่อย่างเหลือเชื่อ
เขาติดตามเต๋อชวนเจียซิ่นมาหลายปี เข้าใจในใจดีกว่าใคร ลึกซึ้งว่างเพื่อศึกศักดิ์สิทธิ์ร้อยปีนี้ จักรวรรดิทุ่มเทหยาดเหงื่อไปมากเพียงใด เดิมพันชะตาบ้านเมืองไว้เท่าใด ตัวแม่ทัพใหญ่เองก็ยิ่งถือว่าศึกนี้เป็นภารกิจสูงสุดชั่วชีวิต