ขันทีหนุ่มมองเห็นทุกอย่าง แต่ยังคงก้มศีรษะนิ่ง ผ่านไปเนิ่นนาน ในที่สุดเขาก็รวบรวมความกล้าเอ่ยว่า “ฝ่าบาท ทรงรักษาพระวรกายมังกรด้วยเถิดพ่ะย่ะค่ะ!”
ฮ่องเต้ปรายพระเนตรเล็กน้อย ตรัสถามว่า “เสี่ยวหนิงจื่อ เจ้าว่าข้าเป็นฮ่องเต้ที่ล้มเหลวนักหรือ?”
ขันทีหนุ่มทั่วร่างตึงเครียด เสียงดังตุ้บเดียวก็คุกเข่าลงบนพื้น ท่าทางหวาดหวั่น “ฝ่าบาท บ่าวไม่กล้าเอ่ยวาจาล่วงเกิน ฝ่าบาทโปรดไว้ชีวิตบ่าวด้วยเถิดพ่ะย่ะค่ะ!”
ฮ่องเต้ส่ายพระเศียรอย่างขมขื่น “ไร้รสชาติ พวกเจ้าไปที่กรมพิธีการที ถามพวกเขาว่าเตรียมการพระราชพิธีสถาปนาหลังมะรืนถึงไหนแล้ว!”
“บ่าวรับบัญชาพ่ะย่ะค่ะ!” เสี่ยวหนิงจื่อรีบลุกขึ้น เดินไปที่ประตู
เสี่ยวหนิงจื่อเพิ่งจากไปได้ไม่นาน ทหารรักษาองค์รักษ์มารายงาน “ฝ่าบาท เสนาบดีเอกและมหาบัณฑิตฉีขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ!”
ฮ่องเต้พระขนงขมวดน้อยๆ ในพระเนตรฉายแววแปลกพระทัย ตรัสถามว่า “พวกเขามาด้วยกันหรือ?”
“พ่ะย่ะค่ะ!” องครักษ์จินอู๋เว่ยผู้นั้นทูลตอบ
“ให้พวกเขาเข้ามาเถิด!” ฮ่องเต้ทรงปรับพระอิริยาบถให้สง่าผ่าเผย ตรัส
……
หนึ่งชั่วยามต่อมา หวงเฉียนหู่และฉีชิงหย่วนจึงออกจากตำหนักหนังสือหลวง
จากสีหน้าเคร่งเครียดของพวกเขา ไม่ยากที่จะเห็นว่า การสนทนาเมื่อครู่ไม่สู้ราบรื่น หว่างคิ้วของหวงเฉียนหู่ขมวดแน่น ส่วนฉีชิงหย่วนก็มีสีหน้ามืดมน คนทั้งสองเดินเคียงบ่าเคียงไหล่ แต่ต่างก็มีเรื่องในใจ
ในตำหนักหนังสือหลวง ฮ่องเต้กลับมีรอยยิ้มปรากฏที่มุมพระโอษฐ์ อารมณ์พลันดีขึ้นอย่างประหลาด
พระองค์เสด็จไปที่หน้าต่าง กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกเบญจมาศลอยมาตามอากาศ ทรงพึมพำกับตนเองว่า “ละครฉากนี้ ชักจะเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ แล้ว…”