นายกองผู้นั้นเหยียบพลาดฉับพลัน จวนเจียนร่วงสู่แม่น้ำ ดีที่ตาไวมือฉับ คว้าคว้าโซ่ไว้มั่น พลิ้วตัวกลับคืนสู่ห่วงเหล็ก
หันมองสวีเสวียนเช่อ กลับสง่านิ่งดังไร้สิ่งใด ยังคงยืน ณ ที่เดิม มิแม้ถอยหลังสักก้าว
สวีเสวียนเช่อแค่นยิ้มเหยียดหยัน เอ่ยว่า “ฝีมือหอกของเจ้า เทียบกับน้องสามห่างชั้นนัก!”
ผู้เป็นน้องสามในวาจานี้ หาใช่ใครอื่น คือถังขุยหราน หนึ่งในเจ็ดพยัคฆ์ชายแดนใต้
ทั้งสองประมือเพียงยกแรก สูงต่ำก็ประจักษ์ชัด นายกองทหารคนสนิทสีหน้าคร่ำเครียดนัก ทว่าก่อนหน้านี้ได้ตั้งทัณฑ์ทหารไว้กับแม่ทัพ บัดนี้จึงขี่หลังพยัคฆ์ลงยาก
“โอหัง! รับหอกข้าอีกดอก!” เขาคำรามลั่น กระชากหอกตวัดปลาย พุ่งเข้าใส่สวีเสวียนเช่ออีกครั้ง
เผชิญหอกที่ทั้งหนักและเร็วขึ้นกว่าเดิม สวีเสวียนเช่อเอียงกายหลบ ฉับพลันยกกระบองเหล็กในมือ จิ้มลงกลางอกอีกฝ่าย
“ตูม!”
แผ่นเกราะอกของนายกองคนสนิทแตกกระจายกลางอากาศ ร่างทั้งร่างปลิวกระเด็น โหมกระอักโลหิตสาดสายกลางเวหา
“พรวด...”
จากนั้น ร่างของเขาก็ร่วงลงสู่สายน้ำลั่วสุ่ยอันบ้าคลั่ง
สวีเสวียนเช่อเก็บกระบองม้วนมังกร หันไปจับจ้องเสิ่นจี้หมิงอีกครา เอ่ยว่า “เป็นไง? กองทัพเรือชายแดนตะวันออก มีแต่พวกขยะเช่นนี้หรือ?”
วาจานี้ยั่วโทสะเสิ่นจี้หมิงได้ทันใด ทว่ากลับเถียงไม่ออก
ใต้บังคับบัญชา ตนมียอดขุนพลฝีมือแกร่งไม่น้อย แต่นักยุทธ์กลับหาได้มากไม่ โดยเฉพาะผู้ทะลวงถึงขั้นห้าขึ้นไป ยิ่งนับนิ้วได้