br />ประกายโหดเหี้ยมแวบผ่านดวงตาฮวงอิงหง กลายเป็นความเย้ยหยันเย็นชาทันที: "เจ้ายังมีชีวิตรอดอยู่ได้ น่าแปลกใจสำหรับข้านัก"
"โอ?" หลิงชวนเลิกคิ้วเล็กน้อย แสร้งทำเป็นตกใจ "ฟังคำคุณชายฮวงแล้ว หรือว่านักฆ่าไร้ฝีมือเมื่อคืน เป็นคนที่คุณชายส่งมาทักทายข้า?"
"หลิงชวน! เจ้าอย่าใส่ร้ายป้ายสี!" ฮวงอิงหงหน้าดำคร่ำเครียด ตวาดเสียงกร้าว "แค่เจ้า มีค่าพอให้ข้าใส่ใจรึ? ขยี้เจ้าก็ง่ายดายปานขยี้มดตัวหนึ่ง!"
หลินชวนมองเขาตรง ๆ แววตาแฝงความดูแคลนอย่างไม่ปิดบัง กล่าวช้า ๆ ว่า: "หากไม่อาศัยบารมีบิดาเจ้า ฮวงอิงหง เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน?"
เหนือความคาดหมาย ฮวงอิงหงมิได้โกรธ กลับหัวเราะอย่างได้ใจ ท่าทางยโสยิ่งนัก: "เจ้าพูดถูก! แต่ว่าข้าเกิดมาดี ก็มีบิดาดีจริง ๆ ! ข้าอาศัยบารมีตระกูลเหยียบทั่วนครเทวะนี้ เจ้าทำอะไรข้าได้หรือ?"
"คนโบราณกล่าวว่า อย่าโอหังนัก มักได้รับผลกรรม!" หลิงชวนส่ายศีรษะ ชี้นิ้วไปที่หน้าฮวงอิงหงอย่างพร่า ๆ น้ำเสียงดูลึกลับ "ข้ามองดูใบหน้าคุณชายฮวง ร่องรอยหว่างคิ้วมืดคล้ำ มีไออัปมงคลพาดผ่าน นี่คือลางร้ายใหญ่หลวง ระยะนี้ควรออกนอกบ้านแต่น้อยจะดีกว่า เลี่ยงมิให้... ภัยมาถึงตัว"
ฮวงอิงหงยังหนุ่ม วิชาจิตใจสู้บิดาไม่ได้ ถูกยั่วเพียงไม่กี่คำก็โกรธล้น ลุกพรวดจากโต๊ะ โน้มตัวไปข้างหน้า แทบจะขบฟันกรอด: "หลิงชวน! เจ้าอย่าได้ใจไปนัก! เมืองเทวะนี้ ไม่ช้าก็เร็วจะเป็นที่ฝังศพเจ้า! เช่นเดียวกับ..."