ท่ามกลางเสียงซักถามของทุกคน มุมปากของหวงอิงหงที่ยกยิ้มเยาะเย้ยยิ่งเด่นชัดขึ้น แฝงไว้ด้วยความสะใจอันโหดร้าย เขาประกาศเสียงดังว่า "ถูกต้อง! ข้ากับองค์หญิงอวี้ซิ่วแห่งจวนหนิงอ๋องมีพันธสัญญาหมั้นหมายกันแล้ว นี่คือคำสั่งของบิดามารดาและคำพูดของแม่สื่อ ข้าน้อยมิกล้าขัดขืน"
ทันใดนั้นน้ำเสียงของเขาก็เปลี่ยนไป กวาดสายตามองซ่งชิงฮวบที่ใบหน้าซีดขาวในชั่วพริบตา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงยียวน "อย่างไรก็ตาม ข้ากับคุณหนูชิงฮวบรักกันด้วยใจจริง เกินจะหักห้าม วันนี้ที่มาที่นี่ ก็เพื่อวิงวอนท่านผู้เฒ่าอนุญาต ให้ข้าได้นางซ่งชิงฮวบ——เป็นอนุภรรยา!"
"เป็นอนุภรรยา?"
สองคำนี้ดุจสายฟ้าฟาด ทำให้ทั่วทั้งลานเงียบสงัด ไร้แม้เสียงเข็มตก
พ่อลูกซ่งเยี่ยนเซิงและซ่งชิงฮวบราวกับถูกดึงวิญญาณออกไป ยืนแข็งทื่ออยู่ที่เดิม
สีหน้าของซ่งเยี่ยนเซิงซีดขาวลงในทันใด ร่างกายสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ ดวงตาพร่ามัวมืดมน หากไม่ฝืนยืนไว้ ก็เกือบล้มพับลงกับพื้น
ตอนนี้เขาถึงเข้าใจอย่างถ่องแท้ว่าตั้งแต่ต้นจนจบตัวเองตกหลุมพรางที่อีกฝ่ายวางแผนไว้อย่างแยบยล เรื่องอนาคต เรื่องการแต่งงาน อีกฝ่ายตั้งใจจะใช้โอกาสงานฉลองวันเกิดนี้ เหยียบย่ำหน้าตาตระกูลซ่งให้จมดิน
ความคาดหวังและรอยยิ้มบนใบหน้าซ่งชิงฮวบแตกสลายย่อยยับ นางเบิกตากว้าง มองหวงอิงหงที่อยู่ตรงหน้าด้วยสายตาแทบคลั่งและไม่อยากเชื่อ เสียงเจือสะอื้นและสั่นเครือ "คุณชาย...คุณชายหวง? ท่าน ท่านพูดอะไรนะ? เป็น...เป็นอนุภรรยา? ก่อนหน้านี้ท่านบอกจะแต่งข้านี่! เป็นการแต่งอย่างเปิดเผย!"