ยามราตรีลึก พระราชวังเงียบสงัดผิดวิสัย ดุจสัตว์ประหลาดตัวหนึ่งหมอบราบอยู่กับพื้น พร้อมกลืนกินทุกสิ่ง
ไม่มีผู้ใดสังเกตเห็นเงาร่างผอมบางสายหนึ่งคลานออกมาจากช่องเล็ก ๆ ใต้กำแพงเมืองที่ไม่สะดุดตา ตลอดทางเขาก้มหน้าก้มตา เลือกเดินแต่ตรอกมืด แล้วมุ่งหน้าไปยังสำนักศึกษา
เขาผู้นั้นมิใช่ใครอื่น หากคือขันทีคนสนิทข้างกายจักรพรรดิ เสี่ยวหนิงจื่อ
ก่อนฝ่าบาทจะเสด็จออกศึก เคยประทานราชโองการลับฉบับหนึ่งให้เขา หากเกิดเหตุคับขันที่กระทบต่อความมั่นคงของแผ่นดิน ให้ไปหาประมุขสำนักที่สำนักศึกษา
แม้เขาจะหวังว่าราชโองการลับฉบับนี้จะไม่มีวันได้ใช้ แต่ก็จดจำไว้ขึ้นใจ
คาดไม่ถึงว่าในพระราชวังเวลานี้จะเกิดการเปลี่ยนแปลงพลิกผัน เมื่อเหตุการณ์ใหญ่เล็กต่างประดังกันเข้ามา เขาจึงรู้ว่าตนจำต้องออกจากวังแล้ว
เมื่อเลี้ยวผ่านหัวมุม เสี่ยวหนิงจื่อก็ได้ยินเสียงฝีเท้าหนักอึ้งกับเสียงเกราะกระทบกันดังกังวานมาจากเบื้องหน้า
เสี่ยวหนิงจื่อตกใจ รีบมุดเข้าไปในตรอกข้างทาง แล้วหามุมมืดหลบซ่อน
โชคดีที่ทหารเหล่านั้นไม่พบเขา ต่างเดินผ่านไปโดยตรง ทว่าเสี่ยวหนิงจื่อมิได้ออกเดินทางทันที เขารออยู่ครู่หนึ่งจึงมุ่งหน้าต่อไปยังสำนักศึกษา
เขารออย่างกระวนกระวายอยู่หน้าประตูสำนักศึกษา ไม่นานนัก เด็กชายอายุสิบกว่าปีก็เดินออกมาจากด้านใน “ศิษย์สำนักศึกษา ฉินอวี่ คารวะกงกงหนิง!”
เสี่ยวหนิงจื่อยังไม่ทันเอ่ยปาก ฉินอวี่ก็ผายมือเชื้อเชิญ “ท่านกงกง เชิญตามข้ามา!”
ก่อนฟ้าสาง เสี่ยวหนิงจื่อก็ออกจากสำนักศึกษา เขามิได้พบประมุขสำนัก ทว่าในมือกลับมีสิ่งของเพิ่มขึ้นมาชิ้นหนึ่ง วัตถุนั้นมีขนาดราวท่อนแขนของเด็ก รูปร่างคล้ายกระบอกวัชระในอาราม