“ชางเอ๋อร์ ช่วงนี้เจ้าดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นไม่น้อย อย่างนี้สิถึงจะสมกับเป็นรัชทายาท!” หลี่เฟิ่งอี๋ยิ้มกล่าว “เจ้าจัดการราชกิจได้เป็นระเบียบเรียบร้อย รอเสด็จพ่อกลับมา พระองค์ต้องทรงชมเจ้าแน่!”
ทว่าใบหน้าของโจวชางกลับไร้รอยยิ้มแม้แต่น้อย เขาเงยหน้ามองหลี่เฟิ่งอี๋แล้วถามว่า “เสด็จแม่ เสด็จพ่อยังจะเสด็จกลับมาได้หรือ?”
สิ้นคำ บรรยากาศทั่วทั้งบริเวณพลันแข็งค้าง
รอยยิ้มบนใบหน้าฮองเฮาแข็งค้างทันที นางเงยหน้าขึ้นมองโจวชางอย่างฉับพลัน แววตาคู่นั้นประหนึ่งคมมีดสองเล่ม ราวกับจะฉีกร่างโจวชางเป็นชิ้น ๆ
แต่เพียงชั่วครู่ คมกริบในแววตาทั้งสองก็เลือนหายไป
“ชางเอ๋อร์ ระวังคำพูด!” ฮองเฮาเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง
โจวชางกลับหัวเราะเย็นชาแล้วกล่าวว่า “เสด็จแม่ พวกท่านจะหลอกข้าไปถึงเมื่อใด? ตู๋ทงถังล้มป่วยกะทันหัน ตระกูลซ่งถูกยึดทรัพย์ ข้าหลวงใหญ่เหยียนหายตัวไป ตั้งแต่เจ็ดวันก่อน ข่าวเกี่ยวกับเสด็จพ่อก็ล้วนเป็นเรื่องปลอมทั้งสิ้น!”
แววตาฮองเฮาฉายประกายตกตะลึง นางกล่าวว่า “เจ้าพูดเหลวไหลอะไร?”
องค์รัชทายาทโจวชางหัวเราะเย็นชาแล้วกล่าวว่า “เสด็จแม่ พวกท่านคิดจะผลักข้าขึ้นบัลลังก์ให้เป็นหุ่นเชิดจริง ๆ หรือ?”
เขาค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน สายตาจ้องตรงไปยังฮองเฮา พลางกล่าวว่า “ข้าคือรัชทายาทที่เสด็จพ่อทรงแต่งตั้ง เป็นตำแหน่งรัชทายาทที่ประกาศแก่ใต้หล้า ขอเพียงข้าประพฤติตนอยู่ในกรอบ บัลลังก์นี้ไม่ช้าก็เร็วก็ต้องเป็นของข้า เหตุใดพวกท่านจึงต้องทำเรื่องอันเป็นกบฏต่อฟ้าดินเช่นนี้? รอมาตั้งหลายปีแล้ว เหตุใดจึงรอต่อไปอีกหน่อยไม่ได้?”