สำหรับอิ้งฉางเทียนแล้ว ตนเป็นถึงยอดฝีมือขั้นปรมาจารย์ผู้สง่างาม กลับถูกหลิงชวน มดปลวกตัวหนึ่ง ต่อยเข้าอย่างจัง นับเป็นความอัปยศอย่างยิ่ง
“เจ้าตัวเล็ก เจ้ามองข้าต่ำเกินไปแล้ว!” อิ้งฉางเทียนคำรามด้วยโทสะ ก่อนพุ่งเข้าหาหลิงชวนอีกครั้ง
หลิงชวนเร่งเร้าญาณเต็มกำลัง จึงพอรับมือกับอีกฝ่ายได้อย่างยากลำบาก ทว่านี่ไม่ใช่วิธีที่ยั่งยืน ยิ่งไปกว่านั้น เขาไม่มีโอกาสให้พลาดแม้แต่น้อย หากถูกอีกฝ่ายจับช่องโหว่ได้ ก็อาจต้องเอาชีวิตไปทิ้ง
เมื่อเทียบกันแล้ว การต่อสู้ที่อีกฟากของหุบเขาริมแม่น้ำดุเดือดยิ่งกว่า ยอดฝีมือขั้นปรมาจารย์กว่าสิบคนกำลังห้ำหั่นกันอย่างดุเดือด ห้วงอากาศประหนึ่งผ้าขาดไร้รูปร่าง ถูกฉีกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย
ปราณแท้ทั่วร่างของหม่งซิงฟานพลุ่งพล่าน ไหลทะลักเข้าสู่ทวนยาวในมือ ทวนนั้นประหนึ่งมีชีวิตขึ้นมา เสียงมังกรคำรามพยัคฆ์ขู่คำรามแผ่วเบา
ลวี่กู่กับอวี่เหวินจิ้นที่ต่อสู้กับเขาต่างยิ่งทวีความตกตะลึง ต้องรู้ว่าทั้งสองล้วนก้าวเข้าสู่ขั้นปรมาจารย์ด้วยความสามารถของตนเอง มิใช่ผู้ที่อาศัยพลังภายนอกยกระดับจะเทียบได้
ด้วยเหตุนี้จึงยิ่งยืนยันได้ว่าหม่งซิงฟานน่าสะพรึงกลัวเพียงใด
“ฮ่า!”
ลวี่กู่คำรามก้อง อัดพลังลงในแขนทั้งสองอีกครั้ง ก่อนเหวี่ยงพลองเหล็กดำฟาดใส่หม่งซิงฟาน
หม่งซิงฟานแค่นเสียงเย็นชา ยกมือแทงทวนออกไปเช่นกัน
เสียงมังกรคำรามพยัคฆ์ขู่ดังก้องขึ้นพร้อมกัน ทันทีที่อาวุธของทั้งสองปะทะกัน ปราณแท้สองสายก็ระเบิดตูม เกิดเป็นคลื่นพลังแผ่กวาดไปทั่วทุกทิศ
ลวี่กู่รู้สึกชาที่แขนทั้งสอง ร่างกายถูกแรงปะทะสะเทือนจนถอยกรูดไม่หยุด