ในกองทัพกบฏมีธนูอยู่ไม่น้อย ทว่าระยะห่างหนึ่งร้อยก้าวนี้แทบจะเป็นขีดจำกัดของธนูพวกนั้นแล้ว ต่อให้ยิงมาถึงแนวรบของหลิงชวนได้ ลูกธนูก็หมดกำลังเสียก่อน จึงไม่เหลืออานุภาพสังหารมากนัก
อีกทั้งเกราะของฝ่ายหลิงชวนยังป้องกันได้เหนือกว่าเกราะของกองทัพกบฏมาก การยิงโต้ตอบกันหลายระลอกจึงแทบไม่ทำให้ฝ่ายหลิงชวนสูญเสียอะไร ขณะที่พวกกบฏกลับต้องจ่ายราคามหาศาล
หลินหย่วนถู่เห็นดังนั้นก็รู้ว่าปล่อยให้สู้ต่อไปเช่นนี้ไม่ได้ ไม่ต้องพูดถึงว่าพวกเขาจะกำจัดทหารคนสนิทหลายพันคนของหลิงชวนได้หรือไม่ ต่อให้กำจัดได้ในท้ายที่สุด ฮ่องเต้ก็หนีไปไกลแล้ว
“ทั้งทัพฟังคำสั่ง บุกข้ามไปให้ข้า!”
สิ้นคำสั่ง กองทัพกบฏต่างเก็บธนู ชักดาบศึก แล้วลุยน้ำข้ามแม่น้ำ
ส่วนฝ่ายหลิงชวนยังคงรักษากระบวนทัพ ใช้ธนูยิงสกัดอีกฝ่ายที่กำลังข้ามแม่น้ำ
แต่การยิงโต้ตอบกันหลายระลอกทำให้ธนูในกองทัพร่อยหรอลงอย่างหนัก คงต้านทานได้อีกเพียงครู่เดียวเท่านั้น
หลิงชวนสั่งการอย่างเด็ดขาด ให้รอจนอีกฝ่ายมาถึงกลางแม่น้ำแล้วค่อยยิง การดึงระยะให้ใกล้ลงจะช่วยเพิ่มความแม่นยำและอานุภาพสังหารของธนูได้อย่างมาก
ด้วยเหตุนี้ ก่อนที่ทั้งสองฝ่ายจะปะทะดาบกันตรงๆ กองทัพกบฏก็สูญเสียไปเกือบสองพันคน ครั้นธนูของฝ่ายหลิงชวนหมดลง พวกกบฏก็ฉวยโอกาสเร่งฝีเท้าลุยน้ำข้ามแม่น้ำ
“หน้าไม้!”
แมลงวัน เสิ่นเจวี๋ย และฉู่เจียงต่างออกคำสั่งพร้อมกัน
เหล่าทหารคนสนตรีบเปลี่ยนจากธนูเป็นหน้าไม้ ขณะนั้นกองทัพกบฏข้ามพ้นกลางแม่น้ำมาแล้ว ใกล้จะถึงฝั่งตรงข้ามเต็มที ทว่าพลันมีเสียงกลไกขึ้นสายดังต่อเนื่อง ลูกศรสั้นแน่นขนัดก็พุ่งเข้าโถมใส่พวกเขา