เมื่อเผชิญหน้ากับกระบี่ผ่าฟ้าฟันพิภพ เซียวเจี้ยนหลีมิได้หลบเลี่ยง หากยกมือรับกระบี่ที่แผ่เปลวเพลิงสวรรค์สีขาวเจิดจ้านั้นตรง ๆ
มังกรคมกระบี่พุ่งเข้าพันรัดกระบี่ยักษ์แน่นดุจโซ่ตรวน ทันใดนั้นเสียงระเบิดกึกก้องก็ดังขึ้น กระบี่ยักษ์แตกกระจาย มังกรคมกระบี่พลันพังทลายตามไป แปรเปลี่ยนเป็นคมกระบี่พร่างพรายเต็มท้องฟ้า
คมกระบี่ทั่วฟ้ามิได้สลายหายไป กลับรุมล้อมเจี้ยนชีจิ้นดุจฝูงผึ้ง จนเขารู้สึกราวกับตนเองตกอยู่กลางมหาสมุทรแห่งคมกระบี่
เมื่อครู่เขาสำแดงกระบี่ผ่าฟ้าฟันพิภพออกไป อีกฝ่ายมิใช่เพียงรับไว้ได้อย่างง่ายดายเท่านั้น ยังผลักเขาให้ตกอยู่ในสถานการณ์อันตรายเสียอีก
ขณะที่เจี้ยนชีจิ้นฟันกระบี่ลงมา เย้อยิ่นเสวียนก็เคลื่อนไหวเช่นกัน ความว่างเปล่าด้านหลังเซียวเจี้ยนหลีถูกกรีดเปิดเป็นรอยแยกอย่างเงียบงัน ดาบศึกของซามูไรเล่มหนึ่งแทงเข้าใส่แผ่นหลังของเซียวเจี้ยนหลี
เซียวเจี้ยนหลีแค่นเสียงเย็นชา สะบัดแส้ยาวซึ่งควบแน่นจากคมกระบี่น้ำแข็งในมือขวาออกไปทันที ความว่างเปล่าบริเวณนั้นถูกแส้คมกระบี่บดขยี้จนแหลกสลาย
เย้อยิ่นเสวียนรู้ดีว่าเซียวเจี้ยนหลีน่าสะพรึงกลัวเพียงใด การต่อกรซึ่งหน้าไม่ใช่หนทางที่ดี เขาจึงใช้วิชานินจาอย่างเด็ดขาด ร่างหายวับไปจากจุดเดิม เพียงชั่วพริบตาก็ปรากฏอยู่เหนือศีรษะเซียวเจี้ยนหลี
จากหายตัวไปจนกระทั่งปรากฏขึ้นอีกครั้ง ใช้เวลาเพียงชั่วพริบตา ราวกับสถานที่ทั้งสองอยู่ห่างกันเพียงก้าวเดียว สามารถข้ามผ่านได้อย่างง่ายดาย
นี่คือความแข็งแกร่งและน่าสะพรึงกลัวของวิชานินจา
วิชาเช่นนี้ย่อมเป็นภัยถึงชีวิตสำหรับผู้ฝึกยุทธ์ทั่วไป แต่สำหรับยอดฝีมือขั้นปรมาจารย์แล้ว ก็เป็นเพียงวิชาตัวเบาที่ประณีตกว่าปกติเท่านั้น