“สังหาร!”
ณ ช่องโหว่กำแพงเมือง ถังขุยหรานชี้หอกไปข้างหน้า นำทัพกองเกราะดำบุกตะลุยเข้าเมือง เห็นข้าศึกสวมหน้ากากน่าสะพรึงเรียงแถวหลั่งไหลดั่งคลื่น ต่อให้เป็นทหารชั้นยอดต้าโจวผ่านศึกมานับครั้งไม่ถ้วน ก็ยังอดใจสั่นขวัญหนีมิได้ อาวุธในมือแทบกำไม่อยู่ เท้าก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว
“ห้ามถอย! ต้านไว้!”
ขุนพลผู้รักษาประตูตะวันออก อิดาเต๋อจ้งจง ตะโกนสั่งด้วยน้ำเสียงแหบพร่า
ตั้งแต่ทหารโจวตั้งเครื่องยิงหินขึ้น เขาก็รู้ว่าประตูตะวันออกคงรักษาไว้ยาก เพียงแต่คาดไม่ถึงว่า กำแพงที่ก่อด้วยหินมหึมานี้จะต้านได้ไม่ถึงชั่วยาม
ยามนี้ เมื่อมองดูกองทัพน่าสะพรึงที่สังหารออกจากความมืด ดั่งเหล่าปีศาจนับร้อยเที่ยวหากลางคืน ต่อให้เป็นขุนพลห้าวหาญอย่างเขา ในใจก็ยังอดไม่ได้ที่จะรู้สึกหนาวเหน็บ
แม้อิดาเต๋อจ้งจงจะรู้แก่ใจว่านั่นเป็นเพียงหน้ากาก แต่เมื่อเห็นใบหน้าอัปลักษณ์ลึกลับนับไม่ถ้วนปรากฏจากฝุ่นควันและความมืดด้วยตาตัวเอง จิตใจก็ยังสั่นคลอนอย่างควบคุมไม่ได้
โดยเฉพาะเมื่อใบหน้าเช่นนี้นับพันนับหมื่น หลั่งไหลเข้ามาจากช่องโหว่ของกำแพงที่พังทลายอย่างต่อเนื่องดั่งคลื่นน้ำ รวมกันเป็นทะเลภูตผีที่คำรามอย่างเงียบงัน ความรู้สึกกดดันที่พุ่งตรงเข้าสู่จิตวิญญาณนั้น แทบยากจะบรรยาย
เมื่อเครื่องยิงหินหยุดคำราม กองกำลังหลักต้าโจวที่สะสมพลังมานานในเมือง ก็เริ่มโถมเข้าใส่ช่องโหว่อย่างบ้าคลั่ง
กองกำลังหลักฝีมือดีใต้บังคับบัญชาของ เต๋อชวนเจียซิ่น เหล่านี้ มีระเบียบวินัยและทักษะการรบขั้นเยี่ยม ทหารโล่ พลหอก ทหารดาบ ต่างทำหน้าที่ของตน ภายใต้คำสั่งที่เร่งเร้า พวกเขารวมขบวนอย่างรวดเร็ว วุ่นวายแต่ไม่สับสน แนวรบที่เคร่งขรึมดั่งป่าเหล็กกล้าที่เคลื่อนตัว