ทั้งสองสูดลมหายใจลึก ก้าวไปข้างหน้าประสานมือคำนับ "ผู้น้อยอยู่ที่นี่!" น้ำเสียงแม้มั่นคง ทว่าสีหน้ายังแฝงความตึงเครียดเล็กน้อย
หลิงชวนกวาดตามองใบหน้าหวาดหวั่นของพวกเขา กล่าวเรียบเรื่อย "ไม่ต้องตึงเครียด ข้าเคยพูดไว้ว่าตราบใดพวกเจ้าสู้ตายกับมิยาโมโตะ คุระสุเกะ ข้าจะไม่ให้ทหารใต้บังคับบัญชาพวกเจ้าเป็นเหยื่อล่อ ไปถมโรงโม่เนื้อเลือดอีก!"
ทั้งสองได้ฟัง สีหน้าเผยความประหลาดใจพร้อมกัน ชัดเจนว่าคาดไม่ถึงว่าหลิงชวนจะรักษาคำพูดจริง จึงประสานมือโค้งคำนับ "ขอบคุณแม่ทัพที่เมตตา!"
สำหรับพวกเขาแล้ว กองทัพเรือสองหมื่นนายนี้คือกำลังทางทะเลสุดท้ายของอาณาจักรซินหลัว หากสูญสิ้นในศึกนี้ ภายภาคหน้าอย่าว่าแต่ต้านข้าศึก เกรงว่าแม้แต่โจรสลัดยังยากจะต้านทาน
"ต้าโจวยึดมั่นคำพูด!" หลิงชวนกวาดตามองพวกเขา น้ำเสียงเปลี่ยนเล็กน้อย "ทว่า ศึกนี้ยังไม่จบ พวกเจ้ายังมีภารกิจ!"
"ขอแม่ทัพสั่งการ!"
"เมื่อตีเมืองแตก ข้าจะนำทัพใหญ่บุกเข้าไป! ข้าศึกแตกพ่าย คงหนีออกทางประตูเมืองต่างๆ ข้าต้องการให้พวกเจ้าสองคนนำกำลังซุ่มอยู่นอกเมือง สกัดสังหารข้าศึกที่หนีออกมาทั้งหมด!" หลิงชวนเอ่ยถึงตรงนี้ น้ำเสียงพลันเย็นเยียบ ทุกคำดั่งน้ำแข็ง "หากปล่อยหลุดไปแม้แต่คนเดียว ลงโทษขั้นเด็ดขาด ไม่ละเว้น!"
"รับคำสั่ง!" ทั้งสองขานรับด้วยความเคร่งขรึม เสียงดังกังวานดุจโลหะ "แม่ทัพโปรดวางใจ หากหลุดรอดไปได้แม้แต่ศัตรูเดียว พวกเราสองนายขอมอบศีรษะมาให้!"
หลิงชวนผงกศีรษะ "รีบไปจัดเตรียม!"
ทั้งสองประสานมือถอยออกไป เร่งจัดกำลังพล หากกล่าวว่า ก่อนหน้านี้พวกเขาหวาดกลัวทหารชั้นยอดแห่งต้าเหอ หลายวันที่ผ่านมาติดตามหลิงชวนคว้าชัยชนะต่อเนื่อง ทำให้พวกเขารู้สึกว่า กองทัพเรือต้าเหอ ก็เพียงเท่านี้