ตอนเธอลงถึงพื้น เข่าก็งอเล็กน้อย ก่อนจะยืดตัวตรง
ซูหลินคิดพลาง สีหน้าเริ่มเคร่งขรึมขึ้น
คราวก่อนมาสามคน คราวนี้กลับมาคนเดียว
ไม่ก็บ้าไปแล้ว ก็ต้องพกของร้ายกาจมาด้วย
“เจอกันอีกแล้วนะ” เสวี่ยเว่ยเอ่ย เสียงใสกริบราวกับน้ำแข็งแตก มุมปากยกขึ้น ดวงตาหรี่ลงราวกับแมวที่จับหนูได้ “คิดถึงฉันไหม”
ซูหลินไม่พูด
เสวี่ยเว่ยไม่ใส่ใจ เธอก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ฝ่าเท้ากดลงบนพื้นทรายจนเกิดหลุมตื้น ๆ ขอบหลุมแผ่สีแดงคล้ำ เธอเอียงศีรษะพิจารณาเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า ตั้งแต่ใบหน้าลงไปถึงปลายเท้า สายตาไม่ปิดบังความอยากรู้อยากเห็นแม้แต่น้อย
“เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วหรือ” เธอพูด “ชุดคราวก่อนขาดรุ่งริ่ง ฉันนึกว่านายมีอยู่ชุดเดียวเสียอีก ชุดนี้ก็ธรรมดา สีเทาหม่น ๆ ไม่สวยเลย”
“จริงสิ ตอนนี้รูปลักษณ์จริงของนายหล่อกว่าตอนที่แกล้งทำเป็นคนอายุสามสิบกว่าเยอะเลย ตอนเห็นรูปลักษณ์ปลอมของนายครั้งนั้น ฉันยังแอบผิดหวังนิดหน่อยด้วย ต่อไปห้ามเปลี่ยนรูปลักษณ์อีกนะ”
ซูหลินยังคงไม่พูด
เสวี่ยเว่ยก้าวไปข้างหน้าอีกหนึ่งก้าว เธอเดินไม่เร็ว แต่ทุกย่างก้าวมั่นคง ส้นรองเท้าจมลงในทราย พอดึงขึ้นก็พาทรายสีเทาฟุ้งขึ้นมาเล็กน้อย
“ทำไมไม่หนีล่ะ” เธอถาม “คราวก่อนหนีเก่งจะตาย ล่องหน เคลื่อนย้าย แปลงหน้า ทำครบทุกอย่าง ฉันตามยังไงก็ไม่ทัน”
ซูหลินมองเธอ ในที่สุดก็เปิดปากพูด