ลมหยุดพัดแล้ว
บนทะเลทรายโกบีเงียบสงัดจนได้ยินเสียงเม็ดทรายกลิ้ง
ซูหลินยืนอยู่กับที่ มองเธอ
“เลือกสิ” เสวี่ยเว่ยพูด
ซูหลินเงียบไปสามวินาที
จากนั้นเขาก็ขยับ
ไม่ใช่คุกเข่าลง แต่พุ่งไปข้างหน้า
ความเร็วของเขาน่าตกใจ พลังทั้งหมดของระดับยี่สิบถูกเทลงสู่ขาทั้งสองข้าง พื้นทรายใต้เท้าถูกเหยียบจนเป็นหลุมใหญ่! กระบี่อรุณรุ่งพุ่งออกมาจากแหวนมิติ เขาคว้าไว้ในมือ แสงสีขาวจ้าสว่างขึ้นบนตัวกระบี่!
【เพชรตัดฟ้า】!
รอยแยกมิติระเบิดออกจากปลายกระบี่ ราวกับคมมีดที่มองไม่เห็น ฟันตรงเข้าใส่เสวี่ยเว่ย!
เสวี่ยเว่ยไม่หลบ การโจมตีเข้าใส่ร่างเธอ แต่ไม่มีตัวเลขความเสียหายปรากฏขึ้นแม้แต่น้อย
“ดูเหมือนนายยังไม่เชื่อคำที่ฉันพูดสินะ”
จากนั้นเธอก็เพียงยกมือขึ้น กดโซ่ตรวนกาลอวกาศในมือหนึ่งครั้ง
โซ่สีเงินขาวระเบิดออกในชั่วพริบตา กลายเป็นเส้นแสงนับไม่ถ้วนที่บางดุจเส้นผม พันเข้าหาซูหลินจากทุกทิศทาง!
เร็วเกินไป เร็วจนเขาไม่ทันได้ตอบสนอง
วินาทีที่เส้นแสงพันรอบข้อมือ เขาก็แข็งค้างไปทั้งร่าง ราวกับมีใครกดปุ่มหยุดภาพไว้ เท้าที่ยกขึ้นค้างอยู่กลางทางก็วางลงไม่ได้ กระบี่ที่ยกขึ้นได้ครึ่งหนึ่งก็ฟันต่อไม่ลง แม้แต่ลมหายใจก็หยุดชะงัก
ขยับไม่ได้ ขยับไม่ได้เลยแม้แต่น้อย
【โซ่ตรวนกาลอวกาศ: เป้าหมายถูกล็อกแล้ว ระยะเวลา 10 วินาที】
เสวี่ยเว่ยยืนอยู่ตรงหน้าเขา เงยหน้ามอง เธอเตี้ยกว่าเขาหนึ่งช่วงหัว ตอนมองเขาจึงต้องเงยหน้า ดวงตาสีเลือดคู่นั้นสะท้อนภาพเขาที่แข็งค้างอยู่กลางอากาศ
“บอกให้เลือกก็ไม่ยอมเลือก” เธอพูด น้ำเสียงเจือความน้อยใจอยู่เล็กน้อย “ต้องให้ฉันลงมือเองด้วย”