ร่างของซูหลินหายลับไปตรงหัวมุมถนน
หยานเยี่ยนยืนอยู่ตรงปากถนน จ้องมองไปทางนั้นอยู่หลายวินาที ก่อนจะละสายตา
“ไปกันเถอะ ไปกัน” เธอหันหลัง เดินไปทางโรงเรียน “พรุ่งนี้ยังต้องฝึกอีกนะ”
หานปิงเดินตามหลังมา ยังบ่นถึงราคาอาหารมื้อนั้นไม่หยุด “ห้าล้านคะแนนเชียวนะ ห้าล้าน... มากพอให้ฉันกินข้าวโรงอาหารได้ทั้งชีวิตเลย...”
“นายจะไม่ได้เรื่องไปถึงไหน?” หยานเยี่ยนหันกลับมาถลึงตาใส่เขา
“ฉันก็เป็นคนไม่ได้เรื่องอยู่แล้ว” หานปิงเถียงอย่างมีเหตุผล “ฉันไม่ใช่ระดับเทพ ไม่เคยฟาร์มรอยแยก ไม่เคยสู้กับระดับเก้าสิบ...”
“พอแล้ว ๆ” หยานเยี่ยนขัดขึ้น “พูดต่อไปฉันรำคาญแน่”
อิ๋งเหรินเดินรั้งท้าย มือทั้งสองข้างล้วงกระเป๋า ก้มหน้าราวกับหลับอยู่ แต่เมื่อเดินผ่านเสาไฟต้นหนึ่ง จู่ ๆ เขาก็หยุดแล้วหันกลับไปมอง
ตรงหัวมุมถนนว่างเปล่า ไม่มีใครอยู่แล้ว
เขาละสายตา แล้วเดินตามคนข้างหน้าไป
หลินเยว่เดินอยู่ข้างอิ๋งเหริน มือยังกำป้ายนั้นไว้แน่น ตัวอักษรเลือนรางเพราะถูกเหงื่อชุ่ม เธอก้มมองแวบหนึ่ง ก่อนพับมันอย่างระมัดระวังแล้วเก็บใส่กระเป๋า
หวังซื่อชิงไม่ได้เดินไปกับพวกเขา เธอยืนอยู่หน้าเต๋อเยว่โหลว มองไปทางที่ซูหลินหายลับไปอยู่นาน
“คุณหนูหวัง ไม่กลับหรือ?” หยานเยี่ยนหันมาตะโกนเรียก
“ฉันรอคนมารับ” หวังซื่อชิงตอบโดยไม่หันกลับมา “พวกนายไปก่อนเถอะ”
หยานเยี่ยนเบ้ปาก ไม่สนใจเธออีก