“ดังนั้นฉันเลยแสร้งทำเป็นมองไม่เห็น แสร้งทำเป็นว่าเธอไม่มีตัวตน แสร้งทำเป็นว่าเธอไม่ใช่น้องชายของฉัน แบบนี้ฉันถึงจะรังแกเธอได้อย่างไม่รู้สึกผิด มองเธอทนทุกข์ได้อย่างไม่รู้สึกผิด และเป็นคุณหนูสองของตระกูลซูได้อย่างไม่รู้สึกผิด”
นางเงยหน้าขึ้น จ้องมองซูหลิน ดวงตาที่บวมเป่งจากน้ำตาคู่นั้น เต็มไปด้วยความสำนึกผิด
“ฉันไม่ใช่คน” นางเอ่ย “ฉันผิดต่อเธอ”
นางก้มหัวลง หน้าผากแนบกับพื้น ทั้งตัวหมอบลงแทบเท้าซูหลิน
“ฉันไม่ขอให้เธอให้อภัยพ่อ” เสียงของนางดังจากพื้น ทึบ ๆ ราวกับเล็ดรอดขึ้นมาจากใต้ดิน “ฉันแค่ขอร้อง…อย่าเกลียดเขามากขึ้นเพราะฉันเลย”
นางหมอบอยู่กับพื้น ไหล่กระเพื่อมเป็นจังหวะ ร้องไห้ราวกับเด็กน้อย
ซูหลินจ้องมองนาง นิ่งเงียบอยู่นาน
แล้วเขาก็เอ่ยปาก เสียงเบาแผ่ว
“เขาอยากเอาชีวิตฉัน” ซูหลินพูด “เธอแค่อยากให้ฉันทนทุกข์ เพราะงั้น—เธอจะได้มีชีวิตอยู่”
ซูหลิงตัวสั่นเทิ้ม หมอบร้องไห้หนักกว่าเดิม
ซูเสี่ยวเสี้ยวเดินออกมาจากกลุ่มคน
นางเพิ่งสิบห้าปี ร่างเล็กผอมบาง ผมเปียหางม้า ใบหน้าเปื้อนน้ำตา เดินมาหยุดตรงหน้าซูหลิน เงยหน้ามองเขา ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและหวาดหวั่น
“พี่ซูหลิน…” นางเอ่ย เสียงเล็กและเบา ราวกับแมวน้อยที่ตกใจกลัว
ซูหลินก้มหน้ามองนาง