"เธอไม่เป็นไรใช่ไหม? เธอไม่เป็นไรใช่ไหม?" เสียงของเธอสั่นเครือ น้ำตาไหลรินลงมาทันที
ซูเจิ้นเทียนไม่พูดอะไร แค่มองไปที่ซูหลิน
หลินหว่านชิงหันมองตามสายตาของเขา และเห็นเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพัง
อายุสิบแปด ร่างผอม แต่หลังตรง ไหล่ตั้ง สวมเสื้อแจ็คเก็ตสีดำที่ซักจนสีซีด เต็มไปด้วยเลือด — ไม่ใช่เลือดของเขา แต่เป็นเลือดของพวกสัตว์ประหลาดเหล่านั้น ใบหน้าไร้อารมณ์ ดวงตาคู่นั้นดำมืดราวกับบ่อน้ำลึกที่มองไม่เห็นก้น
น้ำตาของหลินหว่านชิงหยุดไหลทันที
เธออ้าปาก อยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ลำคอเหมือนถูกใครบีบไว้ คำพูดไม่ออกมาแม้แต่คำเดียว
นี่คือลูกชายของเธอ
ลูกชายที่เธออุ้มท้องสิบเดือนแล้วคลอดออกมา
ในชีวิตนี้ เธออุ้มเขาเพียงครั้งเดียว — ตอนที่เขาเกิดใหม่ ๆ พยาบาลวางเขาไว้ในอ้อมแขนของเธอ เธอก้มลงมอง เห็นว่าเขาตัวย่น ๆ ไม่น่าดู ก็ให้พี่เลี้ยงอุ้มออกไป
หลังจากนั้น เธอก็ไม่เคยอุ้มเขาอีกเลย
ตอนที่เขาเรียนรู้ที่จะเดินแล้วล้ม เธอไม่เคยช่วยพยุง ตอนที่เขาป่วยเป็นไข้ ร้องเรียกแม่ทั้งน้ำตา เธอไม่เคยสนใจ ตอนที่เขาถูกผลักลงสระน้ำเกือบจมน้ำตาย เธอกลับด่าว่าเขาประมาท ตอนที่เขาถูกสั่งให้คุกเข่าลงโทษในห้องใต้ดิน เธอเดินผ่านไปโดยไม่แม้แต่มอง
เธอรู้สึกว่าเขาน่ารำคาญ รู้สึกว่าเขาหม่นหมอง รู้สึกว่าเขาเป็นคนไร้ค่า รู้สึกว่าเขาทำให้ตระกูลซูเสียหน้า
เธอมอบความรักทั้งหมดให้กับซูเฉิน
ลูกบุญธรรมคนนั้น คนที่ยิ้มแย้ม ออดอ้อน เรียก "แม่" อย่างไพเราะ คนที่แทงข้างหลังเธอ สั่งคนทำร้ายลูกชายแท้ ๆ ของเธอ จ้างนักฆ่ามาฆ่าเลือดเนื้อเชื้อไขของเธอ
และตอนนี้ ลูกบุญธรรมคนนั้นกลายเป็นเถ้าถ่านไปแล้ว ลูกชายแท้ ๆ ของเธอยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ราวกับคนแปลกหน้า