ซูหลินมองซูเจิ้นเทียน นิ่งอยู่สามวินาที
"ได้"
หนึ่งคำ เบาหวิวราวกับสายลมพัดผ่านซากปรักหักพัง
ซูเจิ้นเทียนสูดหายใจเข้าลึก ก้าวถอยหลังไปสองสามก้าว แล้วหยุดยืนบนลานดินที่ถูกเหยียบยำจนพัง เขาถอดเสื้อนอกออกแล้วโยนให้ชายชุดดำข้างกาย เสื้อคลุมสีดำผืนนั้นร่วงถึงพื้นปุยเถ้าละอองของซูเฉินที่กลายเป็นธุลีก่อน
"ถอยไปให้หมด" ซูเจิ้นเทียนพูด
หลินหว่านชิงคุกเข่าอยู่ ส่ายหน้าอย่างหมดหวัง "เจิ้นเทียน! ไม่ได้! สู้นายไม่ชนะ เอนายไม่—"
"หุบปาก" เสียงของซูเจิ้นเทียนไม่ดุดัง แต่กลับมีความหนักแน่นจนไม่อาจคนใดค้านได้ "เรื่องนี้ข้ารับผิดชอบเอง"
เขามองไปที่ชายชุดดำสองคน "พาพระชายาและคุณหนูออกไป"
ชายชุดดำลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก้มลงพยุงหลินหว่านชิง หลินหว่านชิงขืนดิ้นไม่ยอม ลนเล็บของนางขระแทะไปในร่องเศษเหล็กจนหักสองเล็บ เลือดอาบเต็มร่อง
"เจิ้นเทียน! เอนายทำแบบนี้ไม่ได้! เอนายตายไปแล้ว พระชายาและครอบครัวจะอยู่อย่างไรไง!" ร้องไห้เสียงสลาย เป็นเกือบสิ้นใจ
ซูเจิ้นเทียนไม่ได้มองไปที่เสี่ยว
เขาอ้องมองไปที่ซูหลิง ดวงตาในดวงนั้นมีสิ่งบางอย่างปรากฏเลือนราง ไม่ใช่ ความกลัว ไม่ใช่ความเสียใจ ความปรารถนา และความลุ่มหลงในอดีต ทว่าเป็นแววตาของพ่อที่มองไปที่ลูกชายต่อหน้าแท้จริง ไม่ว่า บิดาผู้นั้นจะไม่เคยทำหน้าที่ไดเลยสักวัน
พาลงไป"
ชายชุดดำฉุดลากหลินหวานชิงตัวออกไป ซูเหยาเดินซู่เหยาเดินตาม ๆ ด้วยปลิ้นแขนสะบ่าเอาแนบ ขณะเดินผ่านข้ามขอบฝูงชน เธอก็เหลียวกลับไป ไกล้เหลียวมอง หลินไผ่เห็นซูเจิ้นเทียยืนอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพัง สายลมใจปลิวเสื้อผ้าขาดริ้วปลิ่ว ดวงตาเรียบนิ่งราวบ่อน้ำตาย ซูหลินทอดสายตาแล้วเดินออกไป ซูเสี่ยวเสี่ยวถูกอุ้มโดยหญิงชุดดำ ซูเจิ้นหันหน้าไปยังซูเจิ้นเทียน
ลานกว้างเหลือเพียงสองคน รอบแปดหมื่นคน ไม่มีใครปริปาก กล้องของนักข่าวยังเปิดอยู่ แต่ไม่มีคนพูด แม้แต่เสียงหายใจก็ยังกลั้นไว้
จ้านเทียนฉงยืนอยู่หน้าสุด กอดอกเหนียงไว้เฉิน เจิ้งเที่ยซานยืนอยู่ข้าง ๆ มือกุมอาวุธเตรียมตลอดเวลา ไม่ใช่เพื่อช่วยซูเจิ้นเทียน แต่หวาดว่าซูเจิ้นเทียนจะตายแล้วทำร้ายคนรอบข้าง