ซูหลินไม่ตอบ
เขาเพียงมองทิวราตรีนอกหน้าต่าง แววตาสงบนิ่งราวกับผืนน้ำไร้ระลอก
ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาจึงเอ่ยขึ้น
“พวกมันมีกี่คน?”
“ยี่สิบคน” เย่อู้ซางกล่าว “ระดับสี่สิบถึงห้าสิบ หัวหน้าชื่อ ‘อสรพิษเงามืด’ ระดับห้าสิบ เป็นผู้มีพลังพิเศษสายลอบสังหาร มีชื่อเสียงมากในวงการนักฆ่า เขาลงมือไม่เคยพลาด เป้าหมายไม่เคยมีใครรอดชีวิต”
ซูหลินพยักหน้า ไม่พูดอะไร
เย่อู้ซางมองเขา อดถามไม่ได้ว่า “นายไม่กลัวเหรอ?”
ซูหลินหันไปมองเขา แล้วย้อนถามว่า “กลัวอะไร?”
เย่อู้ซางชะงักไปครู่หนึ่ง
ซูหลินละสายตากลับไป เอ่ยเรียบ ๆ ว่า “ระดับห้าสิบ หมัดหนึ่งทำความเสียหายได้เท่าไร?”
เย่อู้ซางครุ่นคิด “พลังโจมตีของคนระดับห้าสิบที่ไม่มีอุปกรณ์คือหนึ่งล้าน ถ้ารวมพลังพิเศษ อุปกรณ์ และติดตัวเข้าไปด้วย หมัดหนึ่งอย่างน้อยก็ห้าสิบล้าน”
ซูหลินพยักหน้า
ห้าสิบล้าน
เลือดของเขามีหนึ่งล้านล้าน
ต้องโดนต่อยสองหมื่นหมัด
สองหมื่นหมัด ต่อให้ยืนนิ่งให้อีกฝ่ายต่อย ก็ต้องใช้เวลาครึ่งวัน
ยิ่งไปกว่านั้น เขาไม่มีทางยืนนิ่งอยู่เฉย ๆ
เย่อู้ซางมองเขา แววตาซับซ้อน
“แล้วนายคิดจะทำยังไง?” เย่อู้ซางถามอีกครั้ง “จะปล่อยให้พวกมันฆ่าแบบนี้หรือ?”
ซูหลินคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบว่า “ไม่”
“แล้วนายคิดจะทำยังไง?”
ซูหลินมองเขา เอ่ยอย่างสงบว่า “แจ้งเบื้องบน”
เย่อู้ซางชะงัก “แจ้งเบื้องบน?”
ซูหลินพยักหน้า “ตอนนี้ฉันเป็นผู้ตื่นรู้ระดับเทพ เพิ่งคว้าแชมป์ระดับประเทศมาได้ สมาคมผู้ตื่นรู้ กองทัพ และสถาบันการศึกหลงเฉิงต่างก็จับตาดูฉันอยู่ มีคนคิดจะฆ่าฉัน พวกเขาไม่มีทางนิ่งเฉย”
เย่อู้ซางเงียบไปหลายวินาที ก่อนจะหัวเราะออกมา
“ฉลาดดีนี่ ถึงเลือดหนึ่งร้อยล้านของนายในระดับสิบจะสุดยอด แต่ถ้าเจอคนระดับสี่สิบห้าสิบ ก็โดนต่อยสองทีก็จบเหมือนกัน”
เขาหันหลังเดินจากไป ทิ้งท้ายไว้ว่า “งั้นฉันไม่เข้าไปยุ่งแล้ว นายระวังตัวด้วย”
ซูหลินมองแผ่นหลังของเขาหายลับไปตรงปลายทางเดิน ก่อนหันกลับเดินย้อนมา
กลับถึงห้อง เขาหยิบโทรศัพท์ออกมา โทรหาเฉินจิ่วโจวทันที
โทรศัพท์ดังสองครั้งก็มีคนรับ