ยานบินลงจอดบนลานกว้างของสถาบันการศึกหลงเฉิง
ประตูห้องโดยสารเปิดออก ซูหลินกับอีกสี่คนเดินลงมา บนลานกว้างมีผู้คนยืนเต็มไปหมดแล้ว ทั้งอาจารย์ผู้ฝึกสอน นักเรียน และเจ้าหน้าที่สนับสนุนอีกไม่น้อย พอเห็นพวกเขาลงมา ฝูงชนก็ส่งเสียงโห่ร้องยินดีอย่างกึกก้อง
“แชมป์! แชมป์! แชมป์!”
หยานเยี่ยนยิ้มจนหุบปากไม่ลง พลางโบกมือไม่หยุด หานปิงก็ยิ้มแหย ๆ ก่อนตบมือกับคนข้าง ๆ ส่วนอิ๋งเหรินวันนี้ไม่หาวอย่างที่หาได้ยาก มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย หลินเยว่ก้มหน้าอยู่ แต่ใบหูแดงระเรื่อ
ซูหลินยืนอยู่แถวหน้า สีหน้าไม่แสดงอารมณ์ ทว่าในใจกลับรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาเล็กน้อย
เหลยเจิ้นก้าวยาว ๆ เข้ามา ตบไหล่ซูหลินฉาดหนึ่งจนร่างเซไปด้านข้าง
“ไอ้หนุ่ม! เอาแชมป์กลับมาได้จริง ๆ ด้วย!”
ผู้เฒ่าจางก็มาด้วย ยิ้มจนหุบปากไม่ลง “คืนนี้ทั้งสถาบันจัดงานเลี้ยงฉลองชัยชนะ พวกเธอทั้งห้าคนเป็นตัวเอก!”
ซูหลินพยักหน้า “ขอบคุณครับ ผู้อำนวยการ”
ท่ามกลางฝูงชน เพื่อนร่วมชั้นห้องเรียนหัวกะทิต่างพากันเข้ามาล้อมวง
“ซูหลิน สุดยอดไปเลย! ใช้เวลาสามสิบวินาทีก็ถล่มสถาบันจิงตูได้!”
“หยานเยี่ยน เพลิงระเบิดของเธอเท่มาก!”
“หานปิง น้ำแข็งแทงทะลุของเธอนี่มันสุดยอดจริง ๆ!”
“อิ๋งเหริน ท่าล่องหนเข้าไปจัดการแนวหลังของนาย ตอนฉันดูถ่ายทอดสดยังตกใจเลย!”
“หลินเยว่ การรักษาของเธอมั่นคงสุด ๆ!”
ทั้งห้าคนถูกล้อมหน้าล้อมหลัง ก่อนเดินไปยังโรงอาหาร
ระหว่างทาง ซูหลินสังเกตเห็นว่าเพื่อนทุกคนในห้องเรียนหัวกะทิต่างติดเข็มติดยศ [10] ไว้ที่หน้าอก
ทุกคนอยู่ระดับสิบแล้ว
ตลอดเดือนกว่าที่ผ่านมา พวกเขาก็ไม่ได้ปล่อยเวลาให้สูญเปล่า ทุกวันอาทิตย์ที่หอคอยสู่สรวงสวรรค์เปิดให้เข้าไป ห้องเรียนหัวกะทิก็ผ่านด่านได้ครบทุกคน ตอนนี้ทุกคนจึงขึ้นมาถึงระดับสิบแล้ว
“จริงสิ” จู่ ๆ หยานเยี่ยนก็พูดขึ้น “ตอนนี้พวกเราระดับสิบกันหมดแล้ว ถึงเวลาคิดเรื่องการทดสอบกิริยาระงับแล้วหรือเปล่า?”
หานปิงตบหัวตัวเอง “ใช่ด้วย! ฉันเกือบลืมไปแล้ว พอถึงระดับสิบก็เลือกทักษะติดตัวได้!”
อิ๋งเหรินเอ่ยปากขึ้นมาอย่างหาได้ยาก “พรุ่งนี้เป็นวันเปิดหอคอยสู่สรวงสวรรค์ พวกเราต้องจัดการเรื่องทักษะติดตัวให้เรียบร้อยก่อนถึงตอนนั้น”