เวทีมอบรางวัลตั้งอยู่กลางสนามประลอง
แสงแดดสาดลงมาจากโดมของสนามกีฬา กระทบถ้วยรางวัลสีทองและสะท้อนประกายเจิดจ้า
ซูหลินยืนอยู่หน้าสุดของทีม ด้านหลังคือหยานเยี่ยน หานปิง อิ๋งเหริน และหลินเยว่ ทั้งห้าสวมชุดรบสีดำ ยืนเรียงแถวกัน
รอบด้านมีเสียงโห่ร้องยินดีดังกึกก้องจนแทบหูดับ สนามที่จุคนได้ห้าหมื่นคนบัดนี้ราวกับหม้อน้ำเดือด
“สถาบันการศึกหลงเฉิง! สถาบันการศึกหลงเฉิง! สถาบันการศึกหลงเฉิง!”
เสียงตะโกนดังเป็นระลอก คลื่นลูกแล้วลูกเล่า
เสียงผู้บรรยายดังมาจากลำโพง “ขอเชิญแขกผู้มอบรางวัล ได้แก่ ท่านประธานสมาคมผู้ตื่นรู้ เฉินจิ่วโจว! เจ้าตระกูลหวังแห่งจิงตู หวังเทียนกัง! และตัวแทนกองทัพ พลเอกจ้าวซานเหอ!”
คนสามคนลุกขึ้นจากที่นั่งแขกผู้มีเกียรติ แล้วเดินไปยังเวทีมอบรางวัล
เฉินจิ่วโจวเดินนำหน้าสุด ผมขาวโพลน แต่ฝีเท้ามั่นคง วันนี้เขาสวมเสื้อคลุมยาวสีเทาเข้ม ที่อกกลัดเข็มติดยศระดับ 85 ไว้ อาบแสงแดดจนเป็นประกายระยิบระยับ
หวังเทียนกังเดินตามหลังเขามา สวมชุดถังจวงสีดำและยิ้มแย้มตลอดเวลา ระหว่างเดินเขาโบกมือให้ผู้ชมบนอัฒจันทร์ เรียกเสียงกรี๊ดจากบริเวณของตระกูลหวังได้ลั่นสนาม
จ้าวซานเหอเดินรั้งท้าย เครื่องแบบทหารเรียบร้อยเนี้ยบ ฝีเท้าหนักแน่นเป็นจังหวะ ใบหน้าไร้ความรู้สึก แต่เมื่อสายตากวาดผ่านซูหลิน เขาก็พยักหน้าให้เล็กน้อย
ทั้งสามเดินขึ้นเวทีมอบรางวัล
เฉินจิ่วโจวหยิบถ้วยรางวัลสีทองขึ้นมาพินิจครู่หนึ่ง ก่อนยื่นให้ซูหลิน
“นักศึกษาซูหลิน ยินดีกับพวกคุณด้วย”
ซูหลินรับถ้วยรางวัลด้วยสองมือ มันหนักอึ้งและเย็นเล็กน้อย
เขามองถ้วยรางวัลในมือ ใจไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นอะไร แต่ก็คล้ายมีบางสิ่งกำลังปั่นป่วนอยู่ภายใน
สิบแปดปีแล้ว
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้รับสิ่งของที่เป็นของตัวเอง
ไม่ใช่สิ่งที่ตระกูลซูหยิบยื่นให้ ไม่ใช่สิ่งที่คนอื่นยอมยกให้
แต่เป็นสิ่งที่เขาคว้ามาด้วยตัวเอง
“ขอบคุณครับท่านประธานเฉิน” เขาพูด
เฉินจิ่วโจวยิ้ม แล้วตบบ่าเขาเบา ๆ
หวังเทียนกังก้าวขึ้นมา ในมือถือเหรียญทองห้าเหรียญ เหรียญมีขนาดไม่ใหญ่ แต่งานฝีมือประณีต ด้านหน้าสลักคำว่า “แชมป์ศึกประลองสถาบันทั่วประเทศ” ส่วนด้านหลังเป็นตราสัญลักษณ์ของสถาบันการศึกหลงเฉิง