เสียงของยวนหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง
“หมัดเดียว แค่หมัดเดียว”
“ผมไม่เห็นแม้แต่ว่าเขาออกมืออย่างไร”
เสียงของเขาทุ้มต่ำลงเรื่อย ๆ ราวกับก้อนหินที่ถูกกดทับมานับล้านปี ในที่สุดก็มีคนงัดมันขึ้นมาได้มุมหนึ่ง
“กระบวนการทั้งหมดใช้เวลาไม่ถึงสามวินาที”
“ผมยืนอยู่บนแท่นเทพ กำลังจะลงมือ”
“แล้วผมก็เห็นแสงสายหนึ่ง”
“สีทอง”
“สว่างจ้าจนผมมองอะไรไม่เห็นเลย”
“พอผม ‘มองเห็น’ อีกครั้ง ผมก็ลงไปนอนอยู่บนแท่นเทพแล้ว”
“ที่อกมีรูอยู่รูหนึ่ง”
“ใหญ่เท่ากำปั้น”
“มองเห็นอวัยวะภายในที่แหลกเละอยู่ข้างใน”
เสียงหัวเราะของยวนดังมาจากพรหมจักรวาล แห้งผากราวกับเสียงกิ่งไม้แห้งหัก
“คนคนนั้นเดินเข้ามา ก้มมองผมแวบหนึ่ง”
“แววตานั้น ผมไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิต”
“เหมือนกำลังมองมดตัวหนึ่ง”
“เหยียบมันตายแล้ว แม้แต่จะมองซ้ำอีกครั้งก็ยังขี้เกียจ”
“เขาพูดแค่สองคำ”
“‘ขยะ’”
“แล้วเขาก็หันหลังเดินจากไป”
“ผมนอนคว่ำอยู่บนพื้น มองเขาเดินจากไป”
“แผ่นหลังนั้นสูงใหญ่และสง่าผ่าเผย ราวกับภูเขาลูกหนึ่ง”
“ผมมองใบหน้าของเขาไม่ชัดด้วยซ้ำ”
“เพราะตั้งแต่ต้นจนจบ เขาไม่เคยมองผมตรง ๆ เลยสักครั้ง”
ร่างเงาหมายเลขหนึ่งยืนนิ่ง ฟังอยู่เงียบ ๆ
ไม่พูดอะไร
เสียงหายใจของยวนก้องอยู่ในพรหมจักรวาล ดังเป็นจังหวะ ราวกับเสียงสูบลม
“ผมตายแล้ว”
เสียงของยวนค่อย ๆ เบาลง เบาราวกับสายลมที่พัดผ่านใบไม้แห้ง
“แต่ศพของผมถูกดาวบ่อเกิดดูดเข้ามา ถูกกักขังไว้ที่นี่ และก่อเกิดรอยแยกนี้ขึ้นมา ผมไม่เคยคิดเลยว่าสักวันหนึ่ง รอยแยกบนดาวบ่อเกิดจะก่อกำเนิดขึ้นจากร่างของผมเอง”
“ส่วนความยึดติดของผมก็กลายเป็นเนื้อหาการฝ่าด่าน”
“ความยึดติดของคุณเกี่ยวข้องกับดาวเคราะห์ระดับสามหรือ” ร่างเงาหมายเลขหนึ่งถาม