แดนสร้างโลก
จัตุรัสค่ายกลเคลื่อนย้าย
ฝูงชนยิ่งรวมตัวกันมากขึ้นเรื่อย ๆ
ผู้คนนับหลายสิบล้านรายล้อมค่ายกลเคลื่อนย้ายเก่าโทรมแห่งนั้นไว้สามชั้นทั้งด้านในและด้านนอก จนแน่นขนัดไปหมด
บางคนเขย่งปลายเท้ามองเข้าไปข้างใน บางคนยกศิลาสื่อสารขึ้นบันทึกภาพ บางคนก็นั่งยอง ๆ เขียนข่าวอยู่บนพื้น
“ออกมาหรือยัง?”
“ยัง”
“เข้าไปนานแค่ไหนแล้ว?”
“เจ็ดนาทีแล้ว”
“เจ็ดนาที... ยังไม่ตายอีกหรือ?”
“คนที่เข้าไปในแดนสร้างโลกไม่เคยมีใครออกมาได้เลย”
ชายชราที่อยู่ข้าง ๆ ส่ายหน้าแล้วถอนหายใจ
“หลายสิบล้านปีมาแล้ว มีคนเข้าไปตั้งเท่าไหร่? หลายล้านคนกระมัง ล้วนเป็นอัจฉริยะจากดาวเคราะห์ต่าง ๆ แต่ตายกันหมด ไม่มีใครออกมาได้แม้แต่คนเดียว”
“ถ้าอย่างนั้นเจ้าหน้ากลมตัวเตี้ยคนนั้นก็ไม่ใช่อัจฉริยะ แต่เป็นคนโง่”
“คนโง่หรือ? คนโง่จะเข้าแดนสร้างโลกได้อย่างไร? ที่นั่นแค่ประตูยังหาไม่เจอเลย”
“แล้วมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
“ไม่รู้ รอดูกันไปก่อน”
ฝูงชนเงียบลง
ผู้คนนับหลายสิบล้านจับจ้องประตูเรืองแสงเก่าโทรมบานนั้น
ประตูเรืองแสงยังคงส่องสว่าง
อักขระยังคงกะพริบ
และชายคนนั้นก็ยังอยู่ข้างใน
---
แดนสร้างโลก · ภายใน
ร่างเงาหมายเลขหนึ่งยืนอยู่ท่ามกลางความว่างเปล่า
ไม่ใช่พรหมจักรวาลสีเทาขาวแบบในรอยแยก แต่เป็น “ความไม่มีอยู่” อย่างแท้จริง
ไม่มีแสง ไม่มีความมืด ไม่มีด้านบน ไม่มีด้านล่าง ไม่มีซ้าย ไม่มีขวา
ไม่มีอะไรเลย
แม้แต่แนวคิดที่ว่า “ไม่มีอะไรเลย” ก็คล้ายจะไม่มีอยู่จริง
เขายืนอยู่ตรงนี้ แต่ไม่แน่ใจว่าตัวเองกำลัง “ยืน” อยู่จริงหรือไม่
เพราะไม่มีพื้นดิน
เขาเองก็ไม่แน่ใจว่าตัวเอง “อยู่ตรงนี้” จริงหรือเปล่า