ชิ้นที่สาม
ชิ้นที่สิบ
ชิ้นที่ห้าสิบ
ชิ้นที่หนึ่งร้อย
ชิ้นที่ห้าร้อย
จิตสำนึกของเขาอยู่ในร่างเงา ควบคุมร่างหลักให้ดูดกลืนเศษความทรงจำทีละชิ้น
ความทรงจำในเศษเหล่านั้น—การเกิด การเติบโต การต่อสู้ และความตายของผู้ตื่นรู้—ทั้งหมดหลั่งไหลเข้าสู่ร่างหลักที่เป็นเพียงเปลือกว่างเปล่า
แต่ร่างหลักไร้จิตสำนึก จึงจดจำอะไรไม่ได้ ความทรงจำเหล่านั้นประหนึ่งสายลมพัดผ่านห้องว่างเปล่า เข้าทางหนึ่ง ออกอีกทางหนึ่ง ไม่ทิ้งสิ่งใดไว้เลย
ซูหลินไม่จำเป็นต้องทำอะไร
เขาเพียงควบคุมร่างหลักให้แตะเศษความทรงจำทีละชิ้น
ห้าร้อยชิ้น หนึ่งพันชิ้น สองพันชิ้น
สามพันชิ้น ห้าพันชิ้น แปดพันชิ้น
หนึ่งหมื่นชิ้น
หนึ่งหมื่นสองพันแปดร้อยชิ้น
เมื่อเศษชิ้นสุดท้ายถูกดูดกลืน
ซูหลินก็ลืมตาขึ้นในร่างเงา
เมื่อจิตเขาขยับ วิญญาณก็แยกออกจากร่างเงา กลับคืนสู่ร่างหลัก
ดวงตากลวงโบ๋ของร่างหลักกลับมามีประกายอีกครั้ง
ซูหลินยืนอยู่ในหมอก เหงื่อท่วมกาย ร่างหลักดูดกลืนเศษความทรงจำหนึ่งหมื่นสองพันแปดร้อยชิ้น เขายืนอยู่นานเท่าไรก็ไม่รู้ จนขาชาไปหมด
เมื่อวิญญาณของเขากลับคืนสู่สมองของร่างหลัก เศษความทรงจำหนึ่งหมื่นสองพันแปดร้อยชิ้นก็ถูกเขาดูดกลืนทั้งหมดแล้ว
ร่างหลักที่เป็นเพียงเปลือกว่างเปล่าดูดกลืนเศษเหล่านั้น โดยมีเขาควบคุมจากร่างเงา ทีละชิ้น ความทรงจำเหล่านั้นหลั่งทะลักเข้าสู่สมองของร่างหลักดุจน้ำท่วม แต่ร่างหลักไร้จิตสำนึก จึงจดจำไม่ได้ ภาพเหล่านั้นผ่านสมองของร่างหลักไปเพียงรอบเดียวก็สลายหายไป