หลางโพจวินชะงักงัน
เขายืนอยู่กลางโถงใหญ่ ราวกับถูกผู้ใช้วิชาตรึงร่าง
จากนั้น ขาทั้งสองก็อ่อนแรง
เขาคว้าเสาข้างกายไว้ ก่อนค่อย ๆ ไถลลงไปคุกเข่ากับพื้น
“จบแล้ว...” เขาพึมพำ “จบหมดแล้ว...”
หลางยุนเสี้ยวยืนอยู่ข้าง ๆ ใบหน้าซีดขาวราวกระดาษ
“พ่ออ๋อง พวกเรา... พวกเราจบสิ้นจริง ๆ หรือ?”
หลางโพจวินเงยหน้ามองบุตรชาย ในดวงตาคู่นั้นไม่มีความโกรธ ไม่มีความหวาดกลัว มีเพียงสิ่งเดียว—
ความสิ้นหวัง
“จบแล้ว” เขากล่าว “ไม่ว่าหลางอิ่งคนนี้จะเป็นตัวจริงหรือตัวปลอม ตอนนี้ทุกคนก็จะคิดว่าเขาเป็นตัวจริง”
“เขายอมรับต่อหน้าคนนับแสน”
“เขาบอกว่าเป็นคนของดาวเทียนหลาง”
“เขาบอกว่าจะสังหารคนจากสิบดาวอันดับแรก”
“ดาวเหล่านั้นไม่สนหรอกว่าเขาจะจริงหรือปลอม พวกเขารู้แค่ว่ามีคนจากดาวเทียนหลางขู่ว่าจะฆ่าพวกเขา”
“พวกเขาจะทำอย่างไร?”
หลางยุนเสี้ยวอ้าปาก แต่กลับพูดไม่ออก
หลางโพจวินลุกขึ้น เดินไปที่หน้าต่าง มองท้องฟ้าสีเทาหม่นด้านนอก
“พวกเขาจะกำจัดพวกเราให้สิ้นซาก”
“ไม่ใช่เพราะกลัว”
“แต่เพราะ—ยอมฆ่าผิดพันคน ดีกว่าปล่อยให้รอดไปสักคน”
“ตกลงใครกันแน่ที่กำลังเล่นงานฉัน ใครกันแน่!” หลางโพจวินสีหน้าบิดเบี้ยว เงยหน้าคำรามก้อง
ดาวบ่อเกิด ลานค่ายกลเคลื่อนย้าย
เบื้องหน้าค่ายกลเคลื่อนย้ายหมายเลข 218 มีผู้คนยืนเบียดเสียดกันแน่นขนัด
ดาวแสงศักดิ์สิทธิ์ ดาวดารา ดาวไท่ชู ดาวห้วงมืด ดาวมหาวิวรณ์... ดาวห้าสิบอันดับแรกต่างส่งคนมาที่นี่ แต่ละดาวมีผู้เชี่ยวชาญระดับ 100 ขึ้นไปอย่างน้อยห้าสิบคน ล้อมค่ายกลเคลื่อนย้ายไว้จนไม่มีช่องว่าง