ซูหลินยืนอยู่ในยานบิน มองแสงจุดหนึ่งที่กำลังใกล้เข้ามาบนหน้าจอโฮโลแกรม
สามวัน
ตั้งแต่วันพฤหัสบดีถึงวันอาทิตย์ ตลอดสามวันสามคืนเต็ม เขานอนหลับไม่เคยเกิน 30 นาทีต่อครั้ง
ล้างดันเจี้ยนหนึ่ง เสร็จก็บินไปอีกแห่ง ล้างอีก แล้วก็บินต่อ เหนื่อยก็เอนหลับบนยานบินสัก 10 นาที ตื่นขึ้นก็สู้ต่อ หิวก็กัดเนื้อแห้งสองชิ้น กระหายก็รินน้ำสองอึก เสื้อผ้าเปลี่ยนไปหลายชุด ทุกชุดถูกฉีกขาดในดันเจี้ยน ผมติดกันเป็นกระจุกเพราะเลือด หน้ามีรอยดำรอยแดงระโยงระยาง ดูไม่ต่างจากคนงานที่เพิ่งปีนออกมาจากเหมืองถ่านหิน
แต่เขาไม่หยุด
เวลาไม่เปิดโอกาสให้เขาหยุด
[ดันเจี้ยน CN-0999 แห่งสุดท้าย]
บนหน้าจอโฮโลแกรม หมายเลขนั้นกำลังกระพริบ
ซูหลินสูดหายใจลึก ผลักประตูห้องนักบินออก แล้วกระโดดลงจากที่สูงหลายพันเมตร
เสียงลมหวีดหวิวข้างหู พื้นดินใกล้เข้ามาทุกที เขาปรับท่าทางกลางอากาศ ดิ่งราวกับดาวตก กระแทกลงสู่ก้นหุบเขาโดยตรง
ตูม——
เศษหินกระเด็นกระจาย พื้นดินยุบเป็นหลุมขนาดใหญ่
เขาปีนออกมาจากหลุม ปัดฝุ่นบนตัว เชยหน้าขึ้นมองดันเจี้ยนตรงหน้า
นี่คือประตูสุดท้าย
สูงร้อยเมตร กว้างห้าสิบเมตร ดำทะมึนทั้งบาน อักขระบนประตูจางไร้แสง ดั่งตะเกียงใกล้หมดไฟ บนกรอบประตูสลักอักษรแถวเล็ก ๆ ไว้ว่า