ซูเฉินถูกเสียงตะคอกจนหดตัวไปด้านหลัง ใบหน้ายิ่งซีดเผือด
หลินหว่านชิงตาคลอหน่วย เดินเข้ามาจะจับมือเขา: "เจิ้นเทียน นายอย่าตื่นเต้นสิ บาดแผลนายยังไม่หาย..."
ซูเจิ้นเทียนสะบัดมือเธอทิ้ง
"บาดแผล?" เขาหัวเราะเย็น "ฉันเกือบตายเลยโว้ย!"
เขายืนขึ้น เดินวนไปมาในห้องรับแขก รอยเท้าเปื้อนเลือดประทับอยู่บนพรมแพงระยับ ไม่มีใครกล้าพูดอะไรสักคำ
"ระดับสิบ" เขาพึมพำ "เด็กกระจอกระดับสิบคนหนึ่ง ทำให้ฉันต้องหนี"
"ฉันระดับเก้าสิบ เป็นมนุษย์อันดับหนึ่ง"
"ฉันโว้ย โดนลูกชายตัวเองไล่ตีจนต้องหนี"
จู่ๆ เขาก็หยุด มองคนในห้องรับแขก—หลินหว่านชิง ซูเหยา ซูหลิง ซูเสี่ยวเสี้ยว ซูเฉิน
"พวกนายรู้ไหมว่าข้างนอกเขาพูดอะไรกันอยู่ตอนนี้?"
ไม่มีใครกล้ารับคำ
ซูเจิ้นเทียนหยิบโทรศัพท์ออกมา ปาใส่โต๊ะกาแฟ
จอสว่างขึ้น เป็นคอมเมนต์ในเว็บบอร์ด—
[ซูเจิ้นเทียนแค่นี้เอง? ระดับเก้าสิบแค่นี้เอง?]
[โดนระดับสิบไล่ตีจนหนี ขำจะตาย]
[หยกคุ้มกันชีวิตแตกเกือบตายคาที่]
[ซูหลินสุดยอด! ระดับเทพสุดยอด!]
[จากวันนี้ ซูหลินคือพ่อฉัน!]
ข้อความลอยขึ้นมาทีละบรรทัด เร็วจนตามไม่ทัน
หลินหว่านชิงมองคอมเมนต์เหล่านั้น ใบหน้าขาวซีดราวกับกระดาษ
ซูเหยาขาอ่อนแรง ทรุดลงบนโซฟา พูดไม่ออก
ซูหลิงก้มหน้าลงกับหมอนข้าง ไหล่สั่นเทาไปมา
ซูเสี่ยวเสี้ยวแอบมองแล้วรีบหดกลับ
ซูเจิ้นเทียนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ปาอย่างแรงลงกับพื้น!
ปัง!
โทรศัพท์แตกเป็นเสี่ยง
"ฉันระดับเก้าสิบโว้ย!" เขาคำราม "ฉันมนุษย์อันดับหนึ่งโว้ย! ผลคืออะไร? โดนเด็กกระจอกระดับสิบตีจนหนีกลับมาเหมือนหมาไม่มีเจ้าของ!"
หลินหว่านชิงทนไม่ไหวแล้ว น้ำตาไหลริน: "เจิ้นเทียน นายอย่าเป็นแบบนี้... เขาจะเก่งแค่ไหนก็เป็นลูกนาย..."
"ลูก?" ซูเจิ้นเทียนจ้องเธอ "ตอนนี้นายมาพูดเรื่องลูกกับฉันเหรอ? ปีนั้นใครเป็นคนขังเขาไว้ในห้องใต้ดิน? ใครเป็นคนไม่ให้เขาขึ้นโต๊ะกินข้าว? ใครเป็นคนด่าเขาว่าเด็กกระจอกทุกวัน?"