สถาบันการศึกหลงเฉิง ทางเข้าหอคอยสู่สรวงสวรรค์
เวลาเจ็ดโมงเช้า
ตะวันเพิ่งโผล่พ้นขอบฟ้า อาบหอคอยทั้งหลังด้วยสีทองอร่าม
บนจัตุรัสหน้าทางเข้า แน่นขนัดไปด้วยผู้คน
อย่างน้อยสามหมื่นคน
ไม่ใช่แค่คนของสถาบันการศึกหลงเฉิง แต่ยังมีนักข่าว แฟนคลับ ตัวแทนตระกูลใหญ่ กองทัพ และสมาคมที่แห่กันมาจากทั่วประเทศ นักข่าวแบกกล้องถ่ายวิดีโอ พูดจ้อไม่หยุดใส่หน้ากล้อง
"มาแล้วหรือยัง? มาแล้วหรือยัง?"
"ยัง! ยังไม่มา!"
"ก็เจ็ดโมงแล้ว ทำไมยังไม่มาอีก"
"รีบอะไร? เขาไม่ได้นอนสามวันสามคืน ไม่ต้องได้พักบ้างหรือไง?"
จัตุรัสอึกทึกครึกโครมไปหมด
ตรงหน้าทางเข้า สมาชิกห้องเรียนหัวกะทิมาครบทุกคน
หยานเยี่ยนยืนอยู่แถวหน้า สวมชุดรบสีแดงใหม่เอี่ยม มัดผมเป็นหางม้าสูง แต่งหน้าแต้มสีเล็กน้อย—ซึ่งเมื่อก่อนเป็นไปไม่ได้เลย เธอไม่เคยแต่งหน้ามาก่อน
หานปิงยืนอยู่ข้าง ๆ ยังคงท่าทางโง่ ๆ เหมือนลูกชายเจ้าที่ดิน แต่วันนี้ตั้งใจเปลี่ยนใส่ชุดใหม่ ผมก็หวีตั้งเป็นระเบียบ
อิ๋งเหรินพิงเสาข้าง ๆ วันนี้เขาสวมแจ็กเก็ตสีดำ ตั้งคอเสื้อขึ้นปิดหน้าไปครึ่งหนึ่ง ดูเท่ไม่เบา แต่คนที่รู้จักเขาดีจะรู้ว่า เมื่อคืนเขานอนไม่หลับทั้งคืน เพียงเพื่อจะได้มาถึงตรงเวลาในวันนี้
หลินเยว่ยืนอยู่ริมสุด เงียบสงบ แต่วันนี้ก็เปลี่ยนใส่ชุดใหม่—กระโปรงขาวยาว ผมสยายลงมา ดูเหมือนเปลี่ยนเป็นอีกคน เธอกำป้ายเล็ก ๆ อันหนึ่งไว้ในมือ ด้านบนเขียนว่า "ซูหลินสู้ ๆ" ตัวหนังสือโย้เย้ เห็นได้ชัดว่าเขียนเอง
หวังซื่อชิงก็อยู่ด้วย
เธอมาถึงตั้งแต่วานนี้ ดื้อดึงจะอยู่ที่สถาบันการศึกหลงเฉิงไม่ยอมไป ผู้ใหญ่จางจนปัญญา ทำได้เพียงจัดหอพักให้เธอ วันนี้เธอใส่ชุดกระโปรงสีเหลืองอ่อนตัวใหม่ ดัดผมลอนใหญ่ ยืนอยู่ข้าง ๆ หยานเยี่ยน สองคนจ้องตากันเขม็ง
"แกมาอีกแล้วเหรอ?" หยานเยี่ยนพูดเสียงไม่พอใจ
"ฉันมาดูซูหลินปีนหอคอย เกี่ยวข้องอะไรกับแก?" หวังซื่อชิงทำตาขาว
"แกก็ไม่ได้เป็นคนสถาบันนี้"
"ฉันเป็นเพื่อนเขา! เพื่อนรู้ไหม!"
สองคนโต้เถียงกันไม่ยอมใคร
คนข้าง ๆ ดูแล้วส่ายหน้า
แถวหน้าสุดของผู้คน ผู้ใหญ่จางกับเหลยเจิ้นยืนอยู่ด้วยกัน